Ervaringen van zielzoekers

Nogal wat mensen gingen al met de ziel gaat te voet op pad. Ik noem hen hier zielzoekers. Hieronder vind je iets van wat zij hebben ervaren. Het geeft enige indruk van wat met de ziel te voet gaan met mensen kan doen en hoe persoonlijk de ervaring is.
Aan het eind van de wandeling vraag ik altijd om na enkele dagen nog eens te reflecteren op de wandelervaring en het gevoerde gesprek en daar iets van op papier te zetten. Daaruit citeer ik hieronder. De stukjes van die reflecties zijn uiteraard geanonimiseerd.

Ervaring 20 januari 2012:

Met mijn zoon gaat het niet goed en tussen ons gaat het niet goed. Ik geloof dat een lange wandeltocht helend kan zijn. Daarom wil ik met mijn zoon een week gaan wandelen. Dat zal niet makkelijk worden en we zullen daarbij begeleiding nodig hebben. Ik heb Marijn gevraagd om dat te doen. Het vergt een goed afwegen of, hoe, waar en wanneer we dat gaan doen en daartoe hebben we eerst samen een wandeling gemaakt in de mooie omgeving van Maarn. Na het slechte weer van twee weken geleden was het op die maandag morgen erg prettig wandelweer. Voor een goede inschatting van de problematiek heb ik veel verteld over mij en mijn kinderen. Marijn stelde voor om de volgende wandeling met mijn zoon te doen. Of mijn zoon mee zal gaan hangt af van hoe die vraag gebracht wordt en wie hem stelt. Dan wordt bekeken of het wel de bedoeling is dat ik ook mee ga. Misschien wil hij wel met Marijn een week gaan lopen maar zonder mij. Dat vind ik ook prima. Het gaat mij erom dat hij er beter van wordt. Door de intensiteit was het voor mij een vermoeiende wandeling, maar goed om het zo te doen. Het was een heuse intake, ook van mijn kant. Marijn is rustig en vriendelijk en kan goed luisteren. Zijn kritisch meedenken kwam goed van pas en het stappenplan was een goed idee. Nu moeten we afwachten hoe het verder gaat.

Ervaring 10 januari 2012:

Het was goed om weer opnieuw met jou te wandelen in een voor mij ontspannen sfeer. Nadat ik eerder vroegtijdig had willen afhaken, gaf het besluit om ons contact op deze meer persoonlijke en zinvolle manier af te ronden me vertrouwen en rust. Het traject dat we liepen was bovendien fraai, vrij goed begaanbaar, en werd aangenaam onderbroken door een korte stop, waarin we even op een warme, rustige plek samen wat konden drinken en uitwisselen. ….
Wat me uit onze laatste wandeling vooral is bijgebleven is een gevoel van gelijkwaardigheid in onze uitwisseling. Bestond er naar mijn indruk tijdens onze eerste wandelingen bij mij nog iets van: jij bent op dit gebied de ervaren deskundige die mij wat kan laten zien en leren, gedurende onze laatste tocht was dat gevoel verdwenen en wisselden we op gelijk niveau gedachten en ervaringen uit. Wat mij betreft kwam dit met name omdat jij je naar mijn idee kwetsbaarder opstelde en ook iets meer vertelde over jouw persoonlijke knelpunten en belevenissen. Mij gaf dat een vertrouwd gevoel. ….
Terugkijkend op onze voorafgaande wandelingen kan ik zeggen dat ik blij ben met hetgeen ik met jou onderweg kon delen en ook met een paar voor mij belangrijke suggesties die je me aanreikte. De spanning die ik gedurende die tochten met me meedroeg – en niet tijdens de Lieverledeweekends kwijt kon – heb jij fijngevoelig en geduldig opgevangen en erop gereageerd met: ‘het mag er zijn’, zonder meteen met een oplossing te komen. Dat bood me de ruimte om er wat rustiger naar te gaan kijken en niet te vervallen in een ongewenst snelle beslissing om mijn leven drastisch om te gooien. ….
Marijn, hartelijk dank voor jouw aandacht, wijsheid en inspiratie tijdens onze wandelingen. Daar heb ik zeker veel aan gehad en neem dat geschenk daarom graag met me mee op mijn verdere pelgrimstocht! Vrede, vreugde en alle goeds!

Ervaring 16 december 2011:

Ik denk nog vaak terug aan onze bijzondere ontmoeting. Ik heb toen een spiegel voorgehouden gekregen en daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor.

Ervaring 27 oktober 2011:

Momenteel heb ik niet zoveel behoefte meer aan jouw ondersteuning. De twee middagen dat wij al wandelend met elkaar van gedachten wisselden, waren voor mij heel inspirerend en verschaften me nieuwe inzichten en ook kracht om weer verder op ontdekking te gaan.

Daarvoor ben ik je nog steeds heel dankbaar. Nu is het voor mij belangrijk om met wat ik me tot nu toe bewust ben geworden tijdens de weekenden en de gesprekken met jou concreet aan de slag te gaan. Nog meer onderlinge uitwisseling rondom die inzichten voegt daar voor mij niet veel meer toe, zo voel ik. Voor het verwerken en uitwerken van wat bij mij is binnengekomen, heb ik vooral rust en tijd nodig. Daarbij komt tevens mijn ervaring dat ik beter niet al lopend over indringende, soms moeilijk bespreekbare dingen kan spreken. Dat is me eigenlijk te intensief. Vaak heb ik ook op andere momenten in mijn leven moeite om met twee aandachtvragende dingen tegelijk bezig te zijn. Bovendien is al eerder gebleken dat ik tijdens wandelingen al gauw in een mij bekende valkuil terecht kom: het wordt meer praten dan rust zoeken, stil worden en genieten van de natuur.

Met wat jij me hebt aangereikt en ik van jou mocht ontvangen, ben ik blij en ga ik gesterkt verder.

Ervaring 10 augustus 2011:

Een wandeling vergeleken met een leven:

begroeting
stap voor stap
struikelend
heuvel op / heuvel af
een gebaand pad / dwars er doorheen
achteraan / naast elkaar / voorop
pratend / zwijgend / luisterend
slok water / warme koffie
doorgaan of rusten
afscheid

Dank je wel Marijn voor je nabijheid in dit deel van mijn leven.

Ervaring 7 augustus 2011:

De ontkrachter loopt vaak met me mee. De stem in mij die me klein houdt, de rem op mijn enthousiasme. Die al het positieve wegrelativeert en die mij overal apen en beren op de weg laat zien. Het bange kind in mij dat zich roert als de volwassen-ik volwassen keuzes maakt. Een stem die ik herken van vroeger, toen die nog een functie had: overleven doe je door voorzichtig te zijn, vooral alles hetzelfde te laten blijven, niet teveel bewegen anders zien ze je soms op de wilde woeste vlakte waar we ons bevinden. En dan grijpen ze je. En met de dubbele boodschap van mijn ouders in mijn oren: wat zijn we trots op jou, wat houden we veel van jou, zoveel dat we je willen beschermen voor het leven. Blijf maar klein. En zorg dat we ons niet voor je hoeven te schamen. Deze stem houdt me vaak op mijn plek, zoals hij mijn ouders in hun jeugd op hun plek hield. Het is wel pijnlijk hem steeds weer tegen te komen. Hij heeft te maken met mijn diepste angst: anderen teleurstellen, niet zijn wie ik moet zijn. Dit houdt me af van mijn diepste verlangen.

Mijn diepste verlangen: voluit, vrijuit leven. Soms ervaar ik hoe dat is. Als ik durf keuzes te maken op basis van mijn gevoel. Als ik het aandurf verantwoordelijkheid los te laten, toe te vertrouwen. Als ik niet zo voortdurend bezig ben om voor anderen dingen op te lossen, mogelijke moeilijkheden te vermijden. Uit handen geven. In mijn werk zie ik het: als ik met open handen een therapie inga, is dat doorgaans voor mijn patiënten veel beter dan wanneer ik van tevoren van alles bedenk. En ook dichterbij: toen mijn vrouw en dochtertje zich beiden laatst niet fijn voelden, hoefde ik het niet voor hen op te lossen. Ik hoefde ze alleen maar bij elkaar te brengen.

Vrij word ik ook als ik minder aan bezit hecht. Bezit kan verslaving zijn, sparen een obsessie. De noodzakelijke reparaties aan ons huis, betekenen een aanslag op mijn spaargeld. Maar dat was toch precies het doel van sparen: om iets te hebben als het nodig is…..Plannen voor de toekomst kunnen onvrij maken als ik alles probeer in te vullen. Kijk naar de vogels in het veld…..

Dan gaat het ook over mijn relatie met God. Hoe gaat het daarmee? Ik weet er niet zo gauw een antwoord op. Het lukt beter om mét God te spreken dan óver Hem te denken of te spreken. Het wordt zo snel een theorie. Marijn’s verwijzing naar mijn beleving van de Paasnacht brengt me een beetje in verwarring. Want waar is mijn gevoel van toen gebleven? Het is er even niet. En wat doe je dan? Open, ontvankelijk proberen te zijn. Het gaat niet om vinden, maar om gevonden worden, dus vindbaar te zijn.

Twee maanden later heb ik mijn eerste vrije dag alléén. Gisteren. Gewandeld, geprobeerd om open en vindbaar te zijn. En het was heerlijk, bijzonder, ontroerend. Een paar aantekeningen die ik heb gemaakt onderweg:

Het is nu! Het gaat er nu niet meer om iemand of anders te worden, maar om te zijn.

En toen ik me een beetje bezwaard voelde, liggend in de zon aan de waterkant: Maria had het beste deel gekozen. Ik mag dat deel ook kiezen. Aan de ontvangende kant staan. Niet de nadruk op pakken, niet de nadruk op geven, maar op ontvangen, open handen.

Als ik weer eens bang ben dat al het goede me wordt ontnomen: ik kan natuurlijk relativeren, maar dat blijft hard werken, een vorm van controle. Beter, bevrijdender is het nog alles uit handen te geven, in dankbaarheid.

En ik kon na een paar uur lopen en stil zijn ook echt bidden, en zingen: “Want waar ben ik als Gij niet wijd en zijd waakt over mij, en over al mijn gangen. Wie zou ik worden waart Gij niet bereid om als ik val mij telkens op te vangen. Ik leef niet echt als Gij niet met mij zijt. Ik moet in lief en leed naar U verlangen”.

Ervaring 21 juli 2011:

Op de makkelijk te vinden aangegeven plek stond je al te wachten. Handig dat ik je herkende van de foto op je site. En al lopend en vertellend bood je direct al een opening door mijn veter die los zat: “Haastwerk, niet…?”
We hebben tijdens het wandelen letterlijk stilgestaan bij wat me de laatste tijd was overkomen, en wat op mijn leven een behoorlijke impact heeft gehad. Je was zelf ook heel open, ik mocht een fijne mens Marijn ontmoeten.

Helaas, dat we vanwege het weer niet veel hebben gelopen, op ongeveer de natste dag van de zomer, niet meer en niet minder dan jammer omdat we dat beiden graag lopen. Het zij zo.
We kozen ervoor om een cafeetje op te zoeken. Een lekkere koffie en soep was voldoende om ons op te warmen. We hadden het te doen met nog enkele andere verzopen katten die minder goed geoutilleerd waren, dus tot op het bot nat. We zagen een roodborstje die op een tak van een boom haar veren schudde..
Buiten deed mee aan het binnen- werk op een natuurlijk aanvoelende wijze. Ik voelde me ook als iemand die haar veren aan ’t opschudden was. Je zocht thema’s uit mijn levensverhaal, al vragend liet je me onderzoeken of die thema’s van mijzelf zijn of door iets of iemand opgelegd.

Ruimte nemen voor mezelf, deze opdracht vanuit mijn ziel opgevist. Da ’s een lastige en weerbarstige als je jezelf, als ik telkens ertoe neig mezelf op de laatste plaats te zetten, geen tijd neem voor mezelf, niet opkom voor mezelf, te weinig doe wat goed is voor mezelf.
Het is tegelijk een boodschap die je me meegaf.. het mezelf gunnen. Je kunt geven maar je raakt leeg als je enkel geeft, als je zelf niet van tijd tot tijd je eigen ziel voedt.
”Hoe doe jij dat dan?”, je hebt me niet alleen verteld over jouw thema’s.. die diepe en lange blik..maar er was ook erkenning en herkenning.

We hebben gekeken naar wat me is toegevallen, niet zomaar wat en heel bijzonder.

Er is niets blijven liggen, het was mooi om in die reis naar mijn ziel even een tochtgenoot te mogen ont- moeten waardoor de warmte niet zozeer door de zon achter die dikke wolken maar door het fijn gesprek met van zon toenam, nog lang nadat je uit mijn blikveld liep.

Marijn, ik dank je nogmaals hartelijk voor deze speciale ontmoeting. Ik wens je vele wandelingen toe!

Ervaring 1 juli 2011:

Het mechanisme in mij om teveel te snel te willen en vooral om de controle te hebben over het proces, ben ik tijdens onze wandeling weer tegen gekomen. De beeld van de metafoor van de vulkaan die op uitbarsten staat en de angst die ik heb voor die uitbarsting en voor wat die uitbarsting teweeg kan brengen, is een beeld wat nog steeds op mijn netvlies staat. Wat dat betreft zaten we precies op de juiste plek op de boomstronk. Het ‘ronde’ tuinhuis met zijn koepel weerspiegelde dat beeld eveneens. Een koepel die door een uitbarsting zo van het dak kan vliegen. En daarbij tevens te voelen hoeveel kwetsbaarheid daar mee verbonden is.

Op de een of andere manier heb ik ook het gevoel dat ik in mijn spiegel keek. Ik ervaarde veel herkenning in jou. Het gesprek over de opleiding Geestelijk Begeleider heeft me in contact gebracht met hetgeen ik graag zou willen doen en waarvan ik ook het gevoel heb dat dit langzaam maar zeker in beeld begint te komen. ….

De zoektocht naar het Goddelijke in mijzelf heeft een richting gekregen waarvoor ik erg dankbaar ben. In de strijd tussen het Licht en het Duister begint langzaam het Licht te winnen. Ik heb in de ontmoeting ontdekt dat ik religieuzer ben dan ik mij tot nu toe heb durven toestaan. Niet het doel is belangrijk doch de weg waarop ik loop op weg naar dat doel. Een voortreffelijke paralel met mijn voettocht naar Santiago.

Ik wil je danken voor de zorgvuldigheid in het gesprek en de manier waarop je mij de ruimte geboden hebt mijn verhaal te kunnen doen. Dat ik daarbij zo open heb kunnen zijn heeft vooral te maken met de veiligheid die jij daarvoor geboden hebt.

Het was een fijne ontmoeting.

Ervaring 16 juni 2011:

Wandelen als rustpunt in de chaos.
Wat brengt dat teweeg: gehaast achter de ‘leider’ aan. Wat voel ik eigenlijk, hoe gaat het eigenlijk?
Een waterval aan woorden stort zich naar buiten.
Zullen we hier even gaan zitten? Nee, nog geen rust.
Dan langzamerhand kom ik in een cadans en word rustiger.
Komen er niet alleen meer woorden naar buiten maar kan ik ook nadenken over wat ik zeg en voel.
Dan, toch rustig zittend op een bankje, hoor ik het verhaal over de engel van de verandering.
De woorden van het verhaal vinden een bodem in mijn ziel.
Ik ben ontroerd en rustig: een open plek in de chaos.
Dank je wel Marijn voor je rust, humor, woorden en stilte.

Ervaring 29 maart 2011:

Wat me geraakt en gesterkt heeft is je rustige aanwezig zijn en de vragen die je stelde, confronterend op een aangename manier. De psalm heb ik opgezocht en lees ik dagelijks.

Ervaring 4 maart 2011:

Aanvankelijk dacht ik dat het me niet gemakkelijk zou vallen om al wandelend met jou over heel persoonlijke dingen en ontwikkelingen te spreken. Maar tijdens onze tocht bleek dat erg mee te vallen. Misschien zelfs dat er al lopend in de fraaie natuur en frisse buitenlucht – iets dat ik graag doe – nog spontaner dingen naar boven kwamen dan wanneer we tegenover elkaar hadden gezeten. Wat mij betreft is dit dus best een goede manier om met jou dit begeleidingsproces aan te gaan.

De rustige, aandachtige sfeer die jij vanaf het begin uitstraalde, deed me eerder dan ik vooraf vermoedde, opengaan om iets over mezelf te vertellen en over mijn motivatie. Eigenlijk schrok ik gaandeweg wel een beetje van de golf aan gedachten, herinneringen en gevoelens die onze uitwisseling bij mij naar boven deed komen. ‘Is dit nou wel de bedoeling?’ dacht ik soms. ‘Praat ik niet teveel?’. Jouw vragen en opmerkingen bleken meestal heel relevant en meteen raak te zijn, waarna ik als vanzelf daarop inging. Ook had je al gauw in de gaten van welke moeilijke punten ik liever afbleef om daar vervolgens toch een vraag over te stellen… Je hebt me hierbij in elk geval geholpen hier weer eens eerlijk naar te kijken. Al te scherpe confrontaties met mijn problemen en blokkades stop ik graag en gemakkelijk weg met motieven en rationalisaties die andere, noodzakelijke keuzes kunnen voorkómen.

Heel essentieel was voor mij het besef dat ik al kende, maar dat gaandeweg onze wandeling weer duidelijker zichtbaar werd. Namelijk dat wat er ook gebeurt en hoe het verder in mijn leven ook zal gaan, en hoe moeilijk ik het misschien nog zal krijgen, ik me uiteindelijk altijd geborgen weet bij de aanwezigheid van mijn geschapen zelf, dat in wezen goed is, en waarop ik altijd kan vertrouwen en teruggaan. Daar zal ik altijd veilig zijn en troost en levenskracht bij kunnen vinden in allerlei omstandigheden.

Marijn, voor jouw begrip en aandacht tijdens onze wandeling dank ik je zeer. Graag ga ik de volgende keer weer met jou op pad!

Ervaring 13 februari 2011:

Gevoels- of verstandsmens?
Mijn onderrug gonst

Flarden
Van landschap
Een heuvelig,
modderig spoor
Een uitstap verleden
Een kijk achter schermen
Van drama’s, komedie’s van toen

Ik vrees ik ben een verstandsmens
In elk geval man van veel taal

Niet alléén nu
Naast me
Een mens met een eigen verhaal
Die mij wil horen
Meer zwijgend dan sprekend
Meeloopt in stilte
Blijft

Ik voel ik ben een gevoelsmens
Mijn spieren, mijn voeten
Ik kan niet meer denken
Ben moe van het praten
En daar op die vlakte
Breekt waterzon door

Mijn lijf heeft de kracht
Om door modder te gaan
Mijn boosheid, mijn vuisten, bevrijding

Geloof je, vertrouw je?
Of zijn het meer woorden?

Ik voel het bij vlagen
Maar durf ik het aan?

Met minder gedachten
Minder bagage
Leger en kaler
En stiller te staan

Verlangen en huilen
En lachen en dansen
En ruimte en leven
En vrijer te gaan

Piet, waar ben je?
Ken je mij dan?
Het is al begonnen
Merk je het niet?

Hier ben ik,
Hier sta ik, hier loop ik
Blijf niet in het donker
Durf in het licht

Mijn stal is niet groot
Maar wil Je er groeien?
Maak ruimte in mij
Ik maak ruimte voor Jou

Ervaring 11 januari 2011:

Bij het zien van jouw schaòpke besefte ik ineens dat ik gewoon weer een wit schaòpke ben. Soms heb je net een beetje meer nodig om te beseffen dat het ècht zo is. En het voelt beter. ( Ehhhhhhh….Off-white past eigenlijk beter bij mij )

Ervaring 19 december 2010:

En ja, Marijn. Als je het over begeleiders hebt, jij was er voor mij op het juiste moment. Ik kan het nooit genoeg zeggen.
Ikzelf heb het ervaren als mijn redding en er is geen ander woord voor dat, wat ik ervaar als jouw woorden weer ineens voor me verschijnen.
Mocht je ooit een heel klein beetje aan jezelf twijfelen, denk dan aan mijn redding, die door jou in heel mijn wezen is gaan groeien.

Ervaring 17 april 2010:

Levenskunsten

Het is al weer de derde keer dat het tijd werd voor “De ziel gaat te voet”. Een Retraite. Ik zit midden in een rouwfase. Gelukkig is de man springlevend, maar ik had de relatie verbroken omdat het een fait accompli was. Mijn verdriet werd maar niet minder, ondanks dat het al maanden geleden was. Gevoel en Ratio lagen zo breed uit elkaar.
Bovendien was ik mijn werk kwijtgeraakt en thuis waren er drie puberende breinen waarover ik vader en moeder moest spelen. Ik had het gevoel dat ik aan het overleven was. Er zat ook heel wat boosheid in mij. Een hoop verspilde energie. Zonde van deze energie die ergens anders gebruikt kan worden. Ik kon het niet echt benoemen wat er nu aan de hand was met mij.

Marijn vertelde dat het leven in een Gordiaanse knoop kan raken. Er werd een vergrootglas gelegd op mijn knoop. Ik was geïntrigeerd door zijn opmerking en zette mij na de wandeling tot nadenken. Thuis ging ik op onderzoek naar deze uitdrukking en citeer nu wat ik gevonden had

De gordiaanse knoop is de naam van een onontwarbare knoop. De knoop verbond het juk met de disselboom van een eeuwenoude strijdwagen. Het orakel had over deze knoop gezegd: “wie deze knoop losmaakt, zal meester over de gehele wereld worden.”.

Wanneer je mijn Gordiaanse knoop onder het vergrootglas zou houden dan was de situatie absoluut niet hopeloos. Tijd voor ontwarring. Wij gingen dieper in onderzoek naar het geheim van de levenskunsten.

Mijn hier en nu is mijn passie voor de fotografie en een aantal jaren geleden had ik besloten om een serieuze studie te volgen aan de fotoacademie. Dat ik mij werk was kwijt geraakt was het gevolg dat ik midden in een transitie zit.

Ik realiseerde dat er kansen in het leven aandiende en hoefde alleen maar hierop te reageren. Mijn oude pijn zou ik mettertijd wel los kunnen laten. Mijn hart openstellen en dankbaar voor het geen wat mij gegeven wordt. Al is het moois even alleen het sprankelend licht van het voorjaarszonnetje op het frisgroene gras, het zien van andermans geluk en de frisse wind in mijn gezicht. Immers ik genoot van dat moment. Het hier en nu.

Dank je wel Marijn. Voor het inzicht.

Ervaring 13 april 2010:

Direct na de wandeling merkte ik dat het wandelen en praten tegelijk vermoeiend was. Aan de andere kant kreeg ik er ook energie van. Waarschijnlijk had ik niet zoveel verteld als we zittend een gesprek hadden gehad en dat ligt niet alleen aan de tijdsduur. Op deze manier in gesprek zijn, ervaar ik als meer ontspannend en heeft daarom mijn voorkeur.
Tijdens de wandeling heb je een paar dingen gezegd waar ik later over na heb gedacht. Bijvoorbeeld de betekenis van ‘mijn vrouw,’ ‘mijn man.’ Daar had ik eerder nog niet zo naar gekeken.
En verder heb ik ook nagedacht over mijn droom. Een moeilijke…. Kan ik niet zo gauw een antwoord op vinden.
Dat is ook precies het kruispunt waar ik nu op sta: zoeken naar mijn ‘bestemming.’ Een groot woord, vind ikzelf.
Al bij al merk ik toch dat ik last heb van die burn out klachten: concentratieproblemen, geheugenproblemen, vermoeidheid, niet goed slapen. Dus dat hoef ik niet te onderschatten. Alles kost meer tijd.
Ik wil wel verder met vervolggesprekken, wandelend dus. Maar niet regelmatig zoals 1 x per maand of iets dergelijks. Liever incidenteel, als de behoefte er is.

Ervaring 16 november 2009 (naar aanleiding van drie avonden “Als pelgrim leven”):

Ik kan je verzekeren dat mijn pelgrimstocht er anders uitziet na jouw geweldig inspirerende avonden. Nogmaals hartelijk dank.

Ervaring 6 oktober 2009:

Op een vrijdagmiddag reis ik met de trein naar Maarn. Ik heb Marijn nog nooit ontmoet maar voel me direct op mijn gemak. Ik heb met hem een rustig en prettig gesprek. Het is fijn om te wandelen door een herfstig bos. Het bospad veert licht onder mijn voeten. Marijn stelt vragen die me aan het denken zetten. Momenteel verkeer ik in een periode van een pijnlijke scheiding van mijn geliefde. Ik krijg veel advies want iedereen heeft natuurlijk wel een bepaalde ervaring in een dergelijk proces. Toch is loslaten het beste advies. Je kunt liefde niet afdwingen en je kunt niet een bepaalde strategie volgen in de hoop dat je geliefde toch voor jou kiest. Omdat ik in mijn verdere leven toch vooral met mezelf uit moet komen is ook het tweede advies zeer welkom: investeer in jezelf. Ik ben er druk mee bezig. Loslaten en investeren. Het gesprek geeft me een soort houvast voor de komende tijd.

Ervaring 25 september 2009:

De wandeling heeft mij erg goed gedaan.
Ik vond het bijzonder hoe snel er een vertrouwdheid ontstond om mijn hart bloot te leggen, zonder dat ik een enorme klik voelde.
Het was niet zo dat er een hemelhoog inzicht doorbrak, maar wel dat er helderheid ontstond in alles wat er in mijn leven speelde. Misschien wel vooral door mijn eigen antwoorden op jouw vragen. Dus goede vragen op de juiste tijd.
Aan sommige vragen denk ik nog vaak terug: bijv. op de vraag ‘wat voedt jou’ en dat ik allemaal antwoorden gaf van dingen die ik al bijna twee jaar niet meer deed. Confronterend, maar mooi. Niet zozeer de wandeling alleen, maar zeker wel de wandeling in combinatie met de rest van de zomer zorgden voor een inzicht in mijn leven en de daadkracht om het anders te doen. Meer mijn ruimte te vragen, te nemen in mijn leven. Zo ben ik nu bijvoorbeeld begonnen met een hardlooptraining en heb ik een eerste officiele opdracht om een voorstelling te spelen.
Dus bedankt voor jouw oren, je vragen, je stem.
Ze hebben mij doen groeien naar het licht.

Ervaring 24 september 2009:

Ik heb het gesprek als heel fijn ervaren en ik heb er ook zeer goede herinneringen aan. Ik had inderdaad het gevoel dat ik vanuit een diepe ontspanning naar mijn gevoelens kon kijken zonder in een ‘piekerstand’ te schieten. Normaal heb ik de neiging nogal eens weg te fladderen als ik dingen aankijk, en verstrikt te raken in de zorgen van alledag. Maar in ons gesprek heb je mij echt bij de les gehouden.

Wat mij het meest is bijgebleven zijn een paar vragen van jou en mijn antwoorden daarop:
Bijvoorbeeld: ‘wat gun je jezelf ?’. Ik antwoordde daarop dat ik mezelf wel toestond hard te werken, en soms de krant te lezen. Met name het woord ‘toestaan’zegt al veel; blijkbaar komt het woord gunnen niet bij mij voor. Het mag eigenlijk niet. …..

Verwijten maken, schuldig voelen, hard zijn voor mezelf; terugkerende thema’s. Bezie jezelf met mildheid was een mooie raad van je, en ik probeer dit nu met kleine stapje uit te voeren. Fijn dat je ook aangaf hoe jij met kritiek op jezelf omgaat (door jouw fouten/gedachten met enige humor proberen te zien). Ik heb dat deze week ook eens aan een vriend van mij gevraagd, en ook bleek daar wel eens last van te hebben, maar probeerde dat net als jij ook weer te relativeren. …..

En nog iets geks kom ik nu achter; juist omdat ik bang ben dat ik mezelf verwijten ga maken als ik alleen ben, zoek ik het gezelschap van anderen op (zodat ik daar niet aan hoef te denken), zodat ik nog minder rust vindt en hoe minder ik dus de grote vragen kan aanzien. …..

Al met al vond ik jouw samenvatting van ons gesprek heel mooi en ik denk daar met plezier aan terug: bezie jezelf met mildheid en gun jezelf ruimte, tijd en dromen. Ik zou er bijna een tegeltje van maken !!

Ervaring 24 september 2009 (naar aanleiding van de bezinnende wandeling in de Achelse Kluis 7 tot en met 10 september):

Heel veel dank voor de goede wandeldagen, die ik mocht beleven in Brabant. De opzet, wandelen en in een klooster logeren is een uitstekende combinatie. Een prachtige omgeving, goed gezelschap; wat zou mijn hart nog liever wensen? Jouw aandacht en zorgzaamheid was weldadig!

Ervaring 15 september 2009 (naar aanleiding van de bezinnende wandeling in de Achelse Kluis 7 tot en met 10 september):

Door het lopen, buiten zijn en de mooie omgeving werd ik weer rustiger van binnen. Ik vond het best mooi, dat ook al liep ik een tijdje alleen of met de een of de andere of met z’n drieën nooit voelde ik me ongemakkelijk. Door het lopen voel je je weer soepeler. Misschien stroomt meer energie naar je voeten zodat
Het draaien van gedachten in je hoofd stopt en je weer ruimte krijgt. Ook de gesprekken waren inspirerend of zetten mij aan het denken in een andere richting.

Ervaring 13 augustus 2009:

ik ben heel blij met onze maandag, blij dat ik me heb toevertrouwd en dankbaar voor de ruimte, voeding en vertrouwen.

Ervaring 3 augustus 2009:

Allereerst en vooral, bedankt voor het luisteren naar mijn verhaal. Door jouw open (zonder oordelen, juist positief meedenkend) luisteren, en door je vragen, kom ik er weer een stukje verder mee.

Ervaring 9 juni 2009:

Heb onze wandeling als een stevige pas op de plaats ervaren. De tocht bepaalde me kernachtig en richtinggevend bij wat NU speelt in mijn leven. Plus wat ik daaraan kan doen. Zie hier mijn resumé.

LUCHT
Heb in mijn (vroegste) jeugd aandacht gemist voor wie ik in wezen was; niet alleen “de zoon van mijn ouders”, maar ook een uniek mens. Vanuit de angst om met mijn authentieke zelf tevoorschijn te komen, ben ik overwegend in mijn hoofd gaan leven. Met als gevolg: vooral controle op mijn verschijningsvormen, en relatief weinig leven vanuit mijn hart. Hoewel ik beslist een sensitief mens ben, knaagt vaak het gevoel niet werkelijk en wezenlijk gezien te worden – ook niet door mijzelf! – terwijl dat juist mijn diepste verlangen is.

AARDE
Wandelen haalt mij uit mijn hoofd. In het (letterlijke) contact met de aarde kom ik meer tot voelen, word ik heler. Ik heb me dus voorgenomen om meer te gaan wandelen, niet alleen op zaterdag, maar ook – voor kortere periodes, alleen of samen – op doordeweekse dagen.
Tijdens dat wandelen kan ik bijv. ook stilstaan bij waar mijn hart werkelijk naar uitgaat; mensen en zaken. Goed voorbeeld daarvan is het interview met Daniël Lohues voor Vruchtbare Aarde. Ook/juist daarin kan ik mezelf zichtbaar maken.
Tevens zou de beweging van het wandelen een motor kunnen zijn om in huis en werk uit de huidige stagnatie te komen.
De vraag “waarom niet zes weken op pelgrimage?” heeft iets in me wakker geroepen. In ieder geval wil ik juli een paar dagen alleen op pad. Mogelijk is dat een aanloop naar langer durende tochten.

VUUR
Ik ben getroffen door het beeld van de “afdempte toorts”, als metafoor voor mijn huidige levenssituatie. Weliswaar brandt die toorts momenteel op een laag pitje, maar er is een kern van vuur. En ik weet wat me te doen staat om het vuur groter te laten worden: de ballast opruimen, zowel in mijn woning als in mijzelf. Maar ook door dingen te doen waar ik warm van word.
Mijn ervaring tijdens die avond op De Voorde, toen ik de zon tegemoet liep en intuïtief foto’s maakte, zou je “mystiek” kunnen noemen… zou dit soort situaties vaker willen aangaan, in overgave en vertrouwen.

WATER
Zodra ik me verbind met mensen en zaken die ik de moeite waard vind, begint het in me te stromen. Dat wéét ik en dat kwam ook tijdens de wandeling naar voren. Dit punt is vitaal, want staat haaks op vele momenten in mijn huidige leefstijl. Het vaak alleen thuiszitten, internetten, roken en drinken; dat alles weerhoudt me van bewegen en verbinden. Ook in dit opzicht wil ik gaan opruimen. Door er letterlijk op uit te gaan (1 of 2 dagen per week buitenshuis werken?) ga ik meer stromen.

……. Ten slotte, reuze bedankt voor de wijze waarop je mij tijdens onze wandeling weerklank gaf en – meer nog – ER VOOR ME WAS. Ik voelde me door je gezien :-)

Ervaring 2 maart 2009:

Kunst om gelukkig oud te worden! Dit waren mijn eerste woorden van het verslag van 14 mei 2006. Mijn ziel ging toentertijd samen met Marijn intens te voet en mijn leven ging verder in een zoektocht. Vol goede moed en symbolisch met een rugzak met schoon water. Mijn ontdekkingstocht was verassend en vol met zijwegen om toch weer terug te keren en me opnieuw te oriënteren. …
Er kwam een man op mijn pad, een liefdespartner die ik kon vertrouwen. Maar mijn angst was groter. Ik vertrouwde mezelf niet. Ik wilde alles in ”no time” inhalen. Gisteren topfotograaf worden en dus intens studeren, fulltime werken, drie kinderen verzorgen, mijn nieuwe partner vieren Mijn hoofd raakte vol. Mijn levenspartner bleef schudden maar het hielp niet. Ik raakte in een burn-out en mijn werk, studie, relatie gingen haperen. Oude pijnen van vroeger kwamen weer boven water drijven en ik kwam vast te zitten. Ik moest mij ziek melden en emotioneel uitgeput lag ik dagenlang in bed. Gelukkig had ik de afspraak met Marijn al gemaakt en keek er naar uit. Een dag lopen terwijl ik doodmoe was? Gelukkig liet mijn gezonde lichaam mij niet in de steek. …
Symbolisch gebeurde ook frappante dingen onderweg. We wilden een kop koffie drinken in een restaurant/cafe maar wij werden ongastvrij weggewuifd omdat ze ondanks de open deur nog gesloten waren. Wij dachten dat het nog uren lopen zou zijn voor de eerste beste gelegenheid. Maar plotseling doemde er een biologisch boerderij op ons pad op met een drinkgelegenheid in de stal. Veel leuker natuurlijk. Een nadenkertje voor het leven. …
Ik weet zeker dat de intense gesprekken tussen mij en Marijn hebben geholpen om open te komen voor nieuwe inzichten.
Marijn liet mij ook inzien dat het volgen van je passie belangrijk is. Fotografie is mijn passie, maar mijn gevoel voor fotografie was verdwenen en mijn vertrouwen in mijn talent was een stuk minder geworden. Ik had me voorgenomen om onderweg te fotograferen. Bij mij was veel onrust en ongeduld. Ik wilde graag DE foto maken. Dat lukt eerst niet. Ik was niet tevreden. Al lopend en pratend over mijn leven werd ik gaandeweg rustiger. Marijn stimuleerde mij om onderweg af en toe tijd te nemen om te fotograferen.
Marijn, bedankt dat je mij weer aan het fotograferen hebt gezet. Ik moet nog groeien maar mezelf de tijd gunnen. Bedankt voor de vele inzichten. Ik probeer een mooie wens te verzinnen. Maar eigenlijk wilde ik jouw woorden gebruiken die je vele mensen hebt toegewenst. Nu wilde ik jou dit toewensen. Vrede, vreugde en alle goeds en ….vooral inspiratievolle momenten (want die zijn zo mooi!),

Ervaring 1 maart 2009:

Lieve Marijn, ik weet zeker dat ik zonder de wandeling mijn energie niet had gehad! Ik ben er nog niet. Maar ik heb geleerd dat er positieve krachten bestaan in de mensheid en in het heelal. Daar zit mijn geloof.

Ervaring 24 februari 2009:

De wandeling en de dialogen/inzichten hebben mij goed gedaan.

Ervaring 4 januari 2009:

De route: mooi, rustig en gevarieerd, onverwachte uitzichten (letterlijk bedoeld). Vooral het door de blubber lopen in het bos was heerlijk! Achteraf flink wat spierpijn gehad!

Ons gesprek heb ik ervaren als open, gebaseerd op vertrouwen, een ruimte waarin ik me vrij voelde te zeggen wat in me opkwam.Achteraf realiseerde ik me dat ik een aantal vragen over jouw beweegredenen niet gesteld heb, vanuit een misschien te groot respect voor privacy, terwijl je me daar juist wel uitdrukkelijk toe uitnodigde; voor mij een leerpunt.

Verrassend dat de antwoorden op de vragen waar ik mee zat zo eenvoudig bleken te zijn. Handelen vanuit mijn diepste verlangen, m’n hoofd en huis opruimen en mezelf aan Hem toevertrouwen, eigenlijk kwam het hier op neer.

Dank je dat je me geholpen hebt dit helder te krijgen!

Het heeft me goed gedaan met je op stap te gaan.

Ervaring 15 oktober 2008:

Ik heb buitengewoon genoten van de wandeling. Jouw sympathieke attitude, je luisterende oor, je begrip voor mijn invallen en humor, de schoonheid der natuur en het speciaal voor ons gekomen aangename weer hebben de ontmoeting voor mij heel waardevol gemaakt. Je hebt me nuchtere leerpunten aangereikt, waarvoor ik je heel erkentelijk ben.

Ervaring 15 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

Vast ingegeven door de Duitstalige omgeving bedacht ik dat ver wandelen je inderdaad “verwandelt”. Stap voor stap schuift het landschap eerst onder me door, langs me heen, aan me voorbij, maar langzaam maar zeker dringt het ook in me door, gaat het door me heen en komt wat buiten is stap voor stap naar binnen. Wat weer van alles naar buiten werkt. Niet omdat er maar beperkt plaats is, maar omdat het iets niet verdraagt. Gaandeweg ontdek ik in de cadans van mijn voeten het gezelschap van een andere cadans – van iets dat dieper in mij omgaat, rondgaat, zich in mij omwentelt. Of zich juist om me heen wentelt? Wat is nog binnen, wat buiten? Een wijde, heilzame cadans die zomaar langszij komt en gelijke tred houdt, die verwant is, aanwezig is, en zich via mijn voeten bekend maakt. Via mijn voeten! En ik maar leven in de verwachting dat zoiets via je hoofd, aan de andere kant van je romp zal gebeuren! Zomaar gaat mijn ziel te voet. Een wonder, waarvan de zichtbare tekenen – mijn voetstappen – weerloos wegspoelen in de eerstvolgende regenbui.

Ervaring 15 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

Voor de grap vroegen we elkaar zo af en toe welk “kleurgevoel” we hadden bij wat we onderweg zagen of meemaakten. Als je nu zou vragen welk kleurgevoel ik achteraf bij de wandelweek heb, dan denk ik: rozenbottelrood. We kwamen immers een overweldigende hoeveelheid uitgebloeide rozenstruiken onderweg tegen. Bovendien, zonder gekheid, bleek in al die rozenbottels een tastbare aanzegging schuil te gaan. De aanzegging dat verval en vergane bloei geen tekens zijn van opsluiting in een onwrikbaar bestel dat blind afstevent op het Laatste Vriespunt
waarin alles krakend tot stilstand komt, maar dat ze van seizoenen spreken waarin van meet af aan nieuw leven steekt. En die rozenbottels wilden echt van geen tegenspraak weten. Dat nieuwe leven breekt zich baan tot in de hemel. Waar het vandaan komt. Lege kokkels, afgekalfd duin en berooide zuring onder de grootste blote hemel van Nederland, die van Schiermonnikoog, zeiden een week of wat geleden trouwens precies hetzelfde.

Ervaring 15 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

Het was een verrassing dat we in het 17e eeuwse kerkje van Manebach mochten zijn. De schaduw waarin de kerktoren zich de eerste avond in het licht van schijnwerpers tegen de lage bewolking aan de hemel aftekende, leek wel een gehelmde engel, een gezant die de verwachte gasten welkom kwam heten. Een mooi begin, en een aanschouwelijke exegese van de betekenis van kerkgebouwen en wie het is die ons daar ontmoeten wil. Bij dat vermoeden heb ik alle volgende ochtenden in dat kerkje proberen stil te staan, stil te zitten, stil te zijn. Alleen dat vermoeden, dat ene, in de vele die er zijn en de enkele die ik heb. Wie ben ik dat God mij zou willen ontmoeten? Wat zegt die vraag, zo gesteld, over mijn godsbeeld, mensbeeld, wereldbeeld, zelfbeeld, dat ik dat zo moeilijk kan geloven? Ook in de teksten die ieder van ons bij toerbeurt voorlas, probeerde ik naar antwoorden daarop te luisteren. Hoorde ik die? Deels, ja. Bijvoorbeeld: wees blij dat het initiatief bij God ligt, want andersom zou je het nooit geloven.

Ervaring 6 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

De wandelingen waren prima, je doet ook weer afstand van het “gewone“dagelijkse leventje, geen krant en T.V. terug in de natuur! Even de meeste dingetjes vergeten,je lijf doet de rest!
Ik ben geen liefhebber van dennenbomen, altijd hetzelfde, maar vooral somber. Alhoewel je dat daar kunt verwachten, hadden wij gelukkig ook afwisseling.
De dagopeningen waren goed,ook fijn om iedere morgen naar het kerkje te lopen, met sleutel en al!

Ervaring 5 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

Het wandelen heeft me goed gedaan. Het heeft me toch weer kracht gegeven om verder te mogen gaan: de ziel liet me niet alleen. De stilte was verrijkend. Ik volgde niet alleen de vele voetstappen, maar hoorde ook de geluiden van de herfstbalderen. De stralen van de zon die door de bomen kwamen, waren prachtig. Het was alsof een engel vanuit de hemel het licht naar beneden straalde. Ik heb ervan genoten.
Het was goed om samen aan de wandel te zijn met ruimte voor ieders eigenheid.

Ervaring 5 oktober 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Manebach):

Het was goed om in de morgen naar de dorpskerk te wandelen. Een bijzonder begin van de dag. Het doet goed om de dag meditatief te beginnen. De dag kan dan niet meer stuk. Even met jezelf en je eigen gedachten zijn, maakt het leven aangenamer. Het is een soort… Spreken tot God.

Ervaring 5 juli 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Wandelen was geweldig, over heuvels en dalen, mijn ziel ging mee. Stil, de rust ik kom tot mezelf weer. Verlangend om weer terug te gaan, naar de stilte, zo rustig en vredig. Met de zielen van de wandelaars, mee te gaan. Even stilte voor het avond maal.

Ervaring 4 juli 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het was een heerlijke week, gewoon “top”. Het onthaasten, de ontspanning blijft hangen. Het was een groepsreis maar een heerlijke mix van samenzijn en alleen zijn. Ik kan nog nagenieten van de rust, de humor, de gesprekken, de natuur. In zijn algemeenheid : de ongedwongenheid

Ervaring 4 juli 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het prachtigste moment voor mij was de laatste dag toen we verder omhoog wandelden door het mistmysterie. Adembenemend was het machtige spel van mist/zon/regen/wolken etc. Toen we voor de keus stonden om nog verder omhoog te gaan kwam de opmerking: “het is allemaal al zo prachtig ik heb het gevoel dat ik te gulzig ben als ik nog verder omhoog ga”. Deze opmerking was in die week voor mij een levensles. Het hoeft niet nog meer maar het is GENOEG zo. Op dat mooie moment was het MEER dan genoeg, het was overtreffend.

Ervaring 29 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Door het zwoegen op het pad naar boven kon ik mijn gedachten concentreren naar het nu. Het wijdse/weidse uitzicht, de imposante grote bergen en de snel voorbij trekkende wolkenpartijen maakten mijn beslommeringen kleiner en relativeerde mijn persoonlijk geworstel. Samen met de relaxte sfeer op de andere momenten van de dag, het lekkere eten en goed bad en bed raakte ik steeds meer ontspannen en verdiept en kon ik de laatste ochtend in de bergen vol geluk en dankbaar op mijn knieën vallen zonder me te schamen voor mijn actie. Ik kon steeds meer mezelf worden en de wijsheid ervaren, of zo…

Ervaring 22 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Een heerlijke week met bijzondere mensen, voor mij het juiste concept op het juiste moment. Een week met ruimte voor God en voor mensen zoals ze zijn.
Door dit stille gaan, krijgt een nog niet gelaten traan; recht van bestaan.
Met deze wandelmaatjes, vullen praatjes; Echt wel gaatjes!
Tot rust gekomen, weer nieuwe dingen over mezelf bewust geworden/herontdekt, nieuwe energie opgedaan, kan echt weer verder met het leven.

Ervaring 21 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Ik heb genoten. Het heeft mij weer goed gedaan. Ik sta er nog even bij stil: wel pittig, maar ook voldaan. Het geeft me de kracht om verder te gaan.

Ervaring 21 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Samen aan de wandel en toch één zijn ieder in zijn eigen gedachten en doen en laten. Veel kleuren van bloemen. God en de ziel waren die dagen aanwezig, zeker met klimmen en dalen pittig maar toch de stilte de ..zaligheid wat wil ‘n mens nog meer, het uitzicht: mooie panorama’s, heerlijk .

Ervaring 18 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het wandelen heeft mij in meerdere opzichten erg goed gedaan. Ik heb bijgetankt en kan het leven thuis weer aan.

Ervaring 16 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Lekker weer kunnen wandelen. Merken dat ik de energie weer heb, om de hoogteverschillen weer te kunnen overbruggen. Genietend van de omgeving, de bloeiende planten en bloemen. Een goede en leuke groep mensen, waarbij ieder duidelijk was in het stellen van grenzen en de ruimte ervoer om tijd en gelegenheid voor zichzelf te nemen.

Ervaring 16 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Als meditatiewoord had ik “verbondenheid” gekozen. Dat woord heeft mij ook tijdens de wandelingen bezig gehouden. Tijdens het klimmen viel het mij op hoe vast bomen, berg, stenen, wortels aan elkaar zaten. Een sterke verbondenheid. Dat gaf van de ene kant een gevoel van veiligheid, ergens bijhoren, niet weg en uit elkaar vallen. Van de andere kant was het ook beangstigend. Zit ik zó vast in mijn situatie, geschiedenis en traditie? Is er geen ruimte, moet ik alsmaar op dit pad blijven? Een ander beleving waren de bergbeken met “levend water”. Heerlijk om uit te drinken, zeer verfrissend.

Ervaring 14 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Je hebt weer een stukje pelgrimsleven in mijn ziel gegoten. Prachtig!

Ervaring 14 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Bedankt voor het ‘creëren’ van deze week: het wandelen, de goede verblijfslocatie en het delen van mooie en moeilijke ervaringen van het leven hebben me goed gedaan.

Ervaring 14 juni 2008 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Verborgen/pracht/mystieke macht het was een topervaring de vrijdag. Dank voor de geweldige week. Een uniek landschap, een uniek gezelschap. Je bent uniek in leiderschap “een rustige, sturende kracht met veel ruimte.”

Ervaring 23 april 2008:

Twee mannen op pad van Driebergen naar Maarn. Volledig opbekenden voor elkaar op station Driebergen. Al spoedig herkenning, contact, gesprek. A. wil meer helderheid krijgen over het pad dat hij gaat en over de weg van de ziel. M. begeleidt hem op deze tocht van een halve dag. Diverse thema’s komen langs:

ZWART-WIT:
Er zijn veel grijstinten tussen volledig weggaan uit een baan of volledig opgeslokt worden door een baan. Verkend wordt of een halve vaste baan en daarnaast ruimte voor schrijven, vertellen, wandelen met groepen, studie een optie zou zijn. A. stelt vast dat deze gedachte veel ruimte geeft: een financiële en sociale basis; daarnaast ruimte voor nieuw, voor creativiteit.

VOGEL:
Een vogel begeleidt de weg. Hij zingt zonder zich druk te maken over de dag van morgen, laat staan over targets. Hij brengt iets moois voort zonder dat daar meteen een beloning tegenover staat anders dan vrijheid, mooi geluid, plezier. De vogel geeft vertrouwen dat het wel goed komt.

SCHRIJVEN:
A vertelt over zijn plezier in schrijven en vooral het schrijven van levensverhalen. M. geeft de suggestie mee om pelgrimsverhalen die er in aanleg al vele zijn op te schrijven en te publiceren. Klinkt goed. Wellicht ooit ook een boek over de hele pelgrimsroute, anders, verhalender dan boeken die er al zijn. Verder komt het idee langs om samen een keer verder uit te wisselen over een nieuwe kijk op burn-out en een mogelijk boek dat M. hierover wil schrijven.In schrijven zit veel plezier en creativiteit.

VERWONDERING:
Stilstaan bij datgene wat je tegenkomt onderweg en vooral ook bij de bijzondere mensen die je tegenkomt. Zoals een man met een ezel; een ontmoeting die verrijkt. M: Heb je er wel eens bij stilgestaan dat die ontmoeting voor de ander net zo verrijkend kan zijn als voor jou. Mooi om er ook zo naar te kijken. Het meisje dat 15 jaar later haar leraar laat weten welke rol de gesprekken met hem in haar leven speelden en wat die ontmoeting voor haal leven heeft betekent. Bijzonder om te horen.

BURN-OUT:
A heeft het niet zo op dat etiket. M. vertelt over zijn idee over hoe je ook naar burn-out zou kunnen kijken. A. ervaart, anders dan de meeste boeken vertellen, deze periode ook als een geschenk Kans om stil te staan, kans om nieuwe wegen te gaan, kans om te verkennen wat de weg van de ziel is.

PELGRIMEREN:
Zelfs een wandeling van een halve dag is metafoor voor de levensweg. Je bent op pad, alleen, samen; je ontmoet elkaar en gaat verrijkt weer uit elkaar, er is een begin, een einde aan de tocht. Er zijn vogels, lariksen, maar ook drukke autowegen die overgestoken moeten worden. Een weg naar Rome of naar Santiago is ook zo’n metafoor voor leven:zware stukken en hele lichte; kerken en kloosters, maar ook lelijke snelwegen. Ontmoetingen onderweg, sommige voor kort, die hele speciale voor het leven. En vooral: prachtige landschappen, heuvels die golven de verte in.

LEVEN EN DOOD:
In de stiltekapel ineens heel indringend dat thema. Gedachte aan die man die binnen enkele weken zal sterven. En dan zelf gewoon door te leven; niet gewoon dus. Met de verplichting om het leven zo te leven als het bedoeld is; te genieten van wat is; niet te overleven, maar te leven.

ONTMOETING EN AFSCHEID:
Een ander perron; twee mannen liepen een stukje samen op. Voor A in elk geval een rijke ervaring.
Hij wenst M. geluk met zijn nieuwe thuis op die mooie plek in de bossen.

Wat A naast veel meer prettig vond in de structuur van begeleiding was:
– de informatie vooraf over de voorwaarden
– de ervaren vrijheid dat datgene wat langskwam goed was; veel ruimte
– de wederzijdse, gelijkwaardige ontmoeting ipv iets als therapeut/cliënt
– het verzoek om dit verslag te schrijven

Ervaring 17 februari 2008:

De stilte tijdens het wandelen, het volledig aan niets hoeven denken op bepaalde momenten, heeft mij een grote rust gegeven.
Onze gesprekken hebben voor mij weer dingen in een kader geplaatst. Dit is voor mij relationeel heel belangrijk. Wandelen betekent voor mij ontspannen, zowel geestelijk als lichamelijk.
Het ervaren van een vermoeidheid, die aan het lichaam is gebonden en niet geestelijk moe zijn. Vertrouwen en loslaten. Gesprekken voeren, samen praten, de dingen aanraken die ons bezig houden.

Ervaring 24 januari 2008:

Mijn reflectie kan eigenlijk in een woord worden samengevat: “Verwondering”. Toen wij aan het wandel waren, in gesprek over voor mij belangrijke dingen – ik had echt behoefte om op verhaal te komen – had ik een gevoel van tijdloos te zijn. Het wandelen werkte als een machine die heel weinig energie nodig had, (een “perpetuum mobile”), om door te zetten. “Het ging van zelf”. Wegens het weer hebben wij eigenlijk een lunchpauze genomen en op het einde een koffiepauze. Het ritme was in evenwicht, niet te snel, niet slenteren, maar het gevoel van samen lopen naar een gezamenlijk doel.

Verwondering, omdat het slechte weer bijna geen invloed had, ook al is de eerste dag mijn bovenkleding drijfnat geworden. De tweede dag was er meer wind, en dankzij “de harde wind” ben ik enkele keren afwisselend nat en droog enkele geworden.
Verwondering, omdat ik deze lange traject aankon zonder moe te worden. Ik stond er verbaasd van dat ik toch “wandelconditie” heb. Van te voren was ik bang dat het mij niet zou lukken en het op moeten geven.

Verwondering over het mooie landschap dat helemaal niet saai en recht toe en recht aan was. Geen eindeloos, plat polderlandschap met rechthoekige wegen en sloten. Integendeel. De wandeling was afwisselend qua natuur, behuizing, leuke dorpen, dijken, molen, rivieren, sloten en boerderijen. Voordurend waren er nieuwe dingen te zien en te beleven. Tijdens het lopen werd ik als maar nieuwsgieriger. Ik wilde verder, ik wilde ontdekken. Wat komt er na die bocht in de verte?

Verwondering over het overnachten in een moderne herberg. Aankomen en zonder enig probleem de kamer krijgen. Een warme douche om de door nat en koude stevige ledematen weer tot leven wekken. Echt ontspannen te kunnen rusten en daarna een heerlijke maaltijd met een gezellig en verrijkend gesprek.

Mijn diepste verwondering is “geestelijk”. De laatste tijd ben ik met voor mij belangrijke existentiële vragen bezig. Mijn oude vraag: “Is er iemand die van mij houdt?” heeft een nieuwe dimensie gekregen. Tijdens het wandelen, en het gesprek hierover met Marijn, is de vraag verandert in: “Kan en wil ik aanvaarden dat er mensen zijn die van mij houden?” Dat de oude, voor mij onmogelijke vraag ook positief te beantwoorden is, is voor mij tot “acceptatie” geworden. Dat is voor mij een bevrijding. Eerlijk gezegd ben ik zo ver nog niet, maar ik zeg wel JA tegen de acceptatie. Dat schept bij mij ruimte om iedere dierbare vriend, broeders, ouders, zus, collega en familie op een nieuwe manier te waarderen en hun liefde en warmte voor mij te aanvaarden. Het zij zo, het zij zo.

Ervaring 19 januari 2008:

Voor mij was het vandag echt wandelen in het hier en het nu met oog voor de natuur, met oor voor de vragen en luisterend naar mijn hart voor de antwoorden. Al het andere was even vergeten. Een hele bijzondere ervaring.

Ervaring 18 januari 2008:

De leegte van het polderlandschap, de cadans van het lopen, open gesprekken. Het weer speelt geen rol: de regen komt en gaat. Ontspanning door inspanning.
Tiendwegen, drassig gras, veel zwanen, eenden en ganzen, wilgen soms net geknot of (nog) ongeknot. De kale bomen hebben hun knoppen al klaar voor de nieuwe lente. Natuurbeelden die voor mij belangrijk zijn. Na een lange herfst en een ijzige winter komt weer de lente met levenskracht en levensenergie. De natuur reikt mooie beelden aan. Door de gesprekken, de vragen en de stilte worden die verder verdiept. Veel stof tot nadenken voor op mijn levensweg. Wandelen in een leeg landschap maar in intieme verbondenheid met elkaar en omspeeld door de natuur.

Ervaring 30 december 2007:

Jij liep steeds mee,
je was er, soms voorop;
soms ondersteunend met een woord,
— of met een kwinkslag.

‘t Was goed je te leren kennen
een stukje leven te delen
met een luisterend oor,
met jouw heel eigen inbreng.
Je kon doorvragen
daardoor inzicht bevorderen
en gaf ruimte voor wat er gebeurde.

‘t Was goed dat je er wás
met al je “luchtigheid”,
maar stevig gegrond
niet om te duwen. (of soms toch)

Ervaring 3 december 2007 (naar aanleiding van een jaar lang maandelijkse begeleidingsgesprekken in het kader van het geloofsverdiepingsjaar Lieverlede):

Voordat ik aan Lieverlede begon had ik al twee keer een gesprek met jou gehad. Jij kende daardoor mijn twijfels over Lieverlede. Vooral in het begin van Lieverlede heb ik me afgevraagd of ik er wel op mijn plek zat. Door de gesprekken met jou werd ik erin bevestigd dat ik dicht bij mezelf moest blijven al kreeg ik daardoor het gevoel de minstgelovige van de groep te zijn. Dicht bij mezelf blijven was een uitgangspunt dat we hadden afgesproken en het was prima dat jij me daar weer van tijd tot tijd aan herinnerde.

Tegelijk heb ik door onze gesprekken ervaren dat ik steviger in mijn schoenen sta dan een jaar eerder gedacht. De gesprekken met jou waren vaak een bevestiging van wat ik eigenlijk zelf ook vind. De keren dat ik echt met iets nieuws bij jou de deur uit liep kwamen daardoor niet zo vaak voor. Ik merkte dat als het er op aan komt ik knap eigenwijs ben en toch op mijn eigen manier wil bepalen wat ik doe en wat ik laat. Ook door de gesprekken werd ik steeds zekerder van mijn eigen koers, bijvoorbeeld mijn gedachten over God.

De gesprekken hadden voor mij in de eerste plaats de functie van een persoonlijke rode draad gedurende het Lieverlede-jaar. Altijd ben ik met positieve zin naar Utrecht gereisd, ik deed graag verslag van het afgelopen weekend, en was ook steeds benieuwd welke passages uit mijn belevingsverslag jij had aangestreept om iets over op te merken. Je voorbereiding was volgens mij altijd grondig. We praatten ook bijna altijd aanzienlijk langer dan het afgesproken uur. Zeker dank voor je inzet.

Als ik van jouw huis terug naar het station liep had ik soms het gevoel teveel gepraat te hebben. Ik bleef het moeilijk vinden stille momenten met elkaar te hebben en tegelijk dicht bij mijn gevoel te blijven. Ik ken dat van mezelf. Echt gedachten en gevoelens door laten werken gebeurt bij mij toch het makkelijkst als ik alleen ben. Lastig hoor.

Er zijn zo dingen om over na te blijven denken. Jij vond regelmatig dat ik (te) hoge eisen aan mezelf stelde, dat het af en toe wel een tandje lager kan. Dat snap ik goed. Anderzijds voel ik pas echt tevredenheid als het me lukt aan die hoge eisen te voldoen. Ik denk ook dat ik juist aan Lieverlede begonnen ben vanwege mijn hoge eisen (iets wezenlijks doen, dicht bij mezelf komen) . Ik begrijp dat ik daarin een goede middenweg moet weten te vinden, maar dan toch graag wel een midden dat ruim boven het gemiddelde uitsteekt. Van m’n leven iets goeds maken, m’n best doen, ergens naar streven ……

Ervaring 10 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het kostte me de eerste dagen lucht en het gaf lucht. Vreemd om te merken, dat klimmen me zoveel inspanning kost terwijl het wandelen mij verrukte, door dit schitterende natuurgebied. Het roept een verlangen op om dit een keer terug te zien in een andere periode.

Ervaring 9 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Zo tussen de bergen het gevoel hier hóór ik, terwijl ik de voorkeur heb voor een opener landschap.

Ervaring 7 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het was een heerlijke week waarin onze wandelingen in het Tiroler berglandschap soms ook letterlijk adembenemend waren. Het gezelschap was niet groot, maar wel fervente wandelaars die bovendien het wandelen als een teken of uitdrukking van Godsverbondenheid ervaren, zij het op heel uiteenlopende manieren die niet noodzakelijk “kerkelijk” zijn.

Ervaring 7 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Veel duidelijker dan in Collevecchio was het wandelen in de bergen rond Obsteig werkelijk iets fysieks. Ongewild bracht dat soms associaties met zich mee van sporten, presteren, duurproef, wedstrijd zelfs. Zo waren onze tochten zeker niet bedoeld, maar bij mij kwam het nogal eens bovendrijven. Tussen de immense en indrukwekkende bergmassieven staand, kijkend, en luisterend naar het klaterende water waarvan de klank onveranderd bleef sinds God het op die derde scheppingsdag deed samenvloeien, wordt het gevoel van bewondering en geluk om dit simpelweg samen mee te maken en daarover van gedachten te wisselen toch telkens weer overstemd door een verlangen een bergtop te bedwingen en mijn schoenen in de hoge verse sneeuw te zetten met het gevoel “ha, ik kan je aan!”. In de loop van de week voelde ik die andere, stille onderstroom wel steeds duidelijker, ook in de gesprekken en gesprekjes. Zou dit nu mijn ziel zijn, iets in mij dat met al die veeleisende dadendrang niets op heeft? Samen naar een woudreus in herfsttooi kijken, naar kleurige schimmels op een rotsblok, of de eekhoorn proberen te ontdekken waarvan je iemand hoort zeggen “kijk, daar zit-ie”, dat is zo kostbaar. Maar voor het moderne levensgevoel met zijn dating-sites voor energieke quality-singles is dat ondraaglijk idyllisch en sentimenteel, en de geblakerde kapitalen van het wereldleed op de voorpagina’s der kwaliteitskrantenmaken maken korte metten met zulke onnozelheid. En als zij het niet doen, doet het cynisme van Fokke en Sukke op de Achterpagina het wel, of de smalende opmerking van een collega die me te binnen schiet, of de gedachte aan winkelend publiek in de Kilo-Knallende-Kalverstraat op zondagmiddag. Toch kon ik deze week met deze wandelgenoten en in deze omgeving me een paar keer onbeschaamd overgeven aan een geluksgevoel dat nog in de Tiroler berglucht leek te hangen van voor de tijd dat Eva een hap van de appel nam, en dat vooral ook niets met beloning of wederdienst te maken heeft.

Ervaring 7 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Ik kijk heel graag terug op de wandelweek. Die is me goed bevallen. Leuke wandelmaatjes. maar de stilte in de natuur spreekt me ook heel erg aan. Lekker rustig niet te druk, (al dat jachten en jagen is niet goed )

Ervaring 7 oktober 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het wandelen heeft me goed gedaan. Lekker tussen de bergen. Bij het geruis van de watervallen lekker alles vergeten en aandacht voor mezelf. Ik geniet ervan om tussen de bergen te wandelen. Soms wat zwaar maar dat hoort erbij!! Dat is goed voor een mens.

Ervaring 29 september 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Met jou en de mensen die jij samenbrengt, wordt al wandelend iets gaande gemaakt dat niet in kilometers valt uit te drukken. Wat een zegen!

Ervaring 29 september 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Lopen, leven en lachen als God in Oostenrijk! Mede dank zij jou Marijn!

Ervaring 29 september 2007 (naar aanleiding van wandelweek in Obsteig):

Het is lekker om zo onderweg te zijn. Luisterend naar elkaar en de stilte van de omgeving. Genietend en ontspannend verder gaand.

Ervaring 25 september 2007 (tijdens wandelweek in Obsteig):

In die tijd, de dagen dat het bidden weer eens niet lukte,
en lucifer na lucifer het liet afweten om de kaars van gebed vlam te laten vatten, toen geschiedde het, dat U me een schoen toonde, een wandelschoen, en U sprak:
“Ziehier een gebed. Zoals jij deze schoen draagt, zo draag Ik jou als je mij in je hart draagt. Daar ben ik graag en woord of beeld is er niet voor nodig. Wees niet bang om op woorden van gebed te vertrouwen, ook als hun oorspronkelijke belofte niet aan jou gedaan werd;
want zie deze schoen: door jou is hij niet gemaakt, maar door anderen – die leer met leest en hamer de juiste pasvorm gaven. Met die intentie gezet, laat Ik elke stap een woord uit een gebed zijn, het bospad een zin, een wandeling een bladzij.”

Ervaring 11 juli 2007:

Marijn, ik vond het fijn om met je te wandelen! Allereerst merkte ik bij vertrek al direct hoe prettig het is als iemand de weg wijst. Hierdoor hoefde ik me alleen op ons gesprek te concentreren. en kon simpelweg genieten van de omgeving (die direct al heel mooi was) zonder me af te vragen waar ik precies was. Met name de heidevlakte vond ik erg mooi!
Aan het begin van ons gesprek liet je mij jou vragen stellen en je beantwoordde aan mijn wens ook de ontwikkeling in jouw leven te laten zien: de achtergronden waarvoor je bepaalde keuzes hebt gemaakt of juist uitgesteld. Je hebt me veel verteld – ook de moelijke dingen – en dat maakt dat we elkaar onderling als mensen konden ontmoeten. Jij kiest ervoor om niet alleen maar luisteraar te zijn en dat is voor mij een bevestiging dat de menselijke ontmoeting bij jouw centraal staat (ipv therapie oid). Twee mensen lopen samen eeen stukje op om meer van zichzelf, elkaar en het goddelijke te ontdekken. Deze vorm van begeleiding spreekt mij bijzonder aan: de kwetsbaarheid staat voorop en niet de maakbaarheid. Het besef dat het wezenlijke in het leven niet controleerbaar is, maar slechts aanvaard of miskend kan worden, bracht je tot uitdrukking door plotselinge ingrijpende gebeurtenissen in je eigen leven te noemen, maar ook door kritisch te vragen naar wat ik bedoel als ik mezelf als een zeewaardig schip beschouw.
Wat me verder nog opviel aan onze wandeling was dat het goed deed om samen pauze te houden. De rust van het zitten gaf nog meer ruimte om stil te staan bij wat ons in ons leven al is overkomen. En het bezoek aan de stilteruimte deed me goed omdat het ruimte gaf voor reflectie op ons gesprek nog voor we weer uit elkaar gingen. Het was voor mij een goede manier om onze ontmoeting een plaats te geven in mijn hart.

Ervaring 6 juli 2007:

Tijdens de wandeling ben ik tot belangrijke inzichten gekomen. Mijn hele leven blijkt gebaseerd te zijn op de leugen dat ik geen bestaansrecht zou hebben. Ook in het stiltecentrum dat we aandoen op de route krijg ik een ziek gevoel in m’n maag en moet ik op een gegeven moment weg naar buiten. Ik kan en mag niet onder het kruis zitten. Maar ook dat is een leugen. En dan kom jij aan met psalm 139, een psalm die ik jaren geleden uit mijn hoofd leerde maar dus ook weer ben kwijtgeraakt.

Want Gij hebt mijn nieren gevormd,
mij in de schoot van mijn moeder geweven.
Ik loof U, omdat ik gans wonderbaar ben toebereid,
wonderbaar zijn Uw werken.

God maakt geen rommel!

Ervaring 13 juni 2007:

Dankjewel voor zaterdag: het was precies wat ik nodig had en op gehoopt had! Het is heerlijk om eens te kunnen doorpraten met iemand die begrijpt wat je zegt. Ik heb me daarin erkend en herkend gevoeld, en voel dat nog. ….
Zo door de dagen heen komen er steeds flarden van zaterdag bovendrijven: een stukje gesprek, een landschap, een piepklein kikkertje, een roos, een teunisbloem…. Ik kan hier weer een hele tijd mee verder: dankjewel!

Ervaring 4 april 2007:

Je hebt nog altijd een bijzondere plek in mijn hart, door het bevrijdende pad dat ik in gesprek met jou, mezelf en God heb mogen bewandelen. Dat was ook een gedeeld onderweg-zijn in het licht van Pasen… En het is eigenlijk nu pas, dat ik dat héél duidelijk kan voelen en beseffen, ook al waren de symbolen (de kaars, de vlam die ging van het kruis naar het ‘‘halleluja” van de engelen) toendertijd alle aanwezig en spraken we over de betekenis ervan. Toen geloofde en vertrouwde ik, nu zie ik….

Ervaring 21 december 2006:

De ziel gaat te voet… op zoek naar haar Bron. Altijd weer. Telkens weer nieuw, en toch ook weer steeds ergens vertrouwd… Momenten van onzekerheid, duidelijkheid, worsteling, verlichting, eenzaamheid + afgesneden zijn, verbinding, ervaring van Zijn nabijheid, duisternis, opstanding, dood, wedergeboorte, …., ….., …., ….. komen en gaan. Een nieuwe stap na onze weg samen. Zo onverwachts als Hij de dingen leidt, zo dikwijls door de ontmoeting met anderen heen. “De ‘kikker’ waagt een nieuwe sprong. Het is goed.

Ervaring 9 december 2006:

Ondanks dat het de tweede keer was en ik graag weer onderweg wilde met Marijn, vond ik het toch moeilijk om te gaan. Er waren ook allerlei obstakels, eerst een griepje, toen een treinvertraging, en toch kwam het ervan. Ik had tevoren naar Marijn gemaild waarover ik het wilde hebben en dat pakte hij prima op. Hij was goed voorbereid en wist de juiste dingen uit mijn verhaal en mijn vragen te halen.
Voor mij was het in de letterlijke zin van het woord ont-moeten. Gaandeweg ben ik me meer bewust geworden van mijn weg, ik heb met hulp van Marijn een stap kunnen zetten daar waar ik vastliep. Ik verwacht nu zelf weer een stuk verder te kunnen.

Ervaring 13 november 2006:

Op de terugweg
in de auto
zei ik
dankjewel God
voor deze ontmoeting
en ik huilde

Ervaring 5 november 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Het was voor mij een goede week. Het was voor mij een nadenken over de toekomst. Dat is goed gelukt. Na een paar weken ontdek ik pas wat het met me gedaan heeft. Er is een duidelijke lijn ontstaan en dat geeft me veel spirit.

Ervaring 3 november 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Ik kijk met gemengde gevoelens terug op de wandelweek. De dagopening was voedsel voor mijn ziel. Het klimmen vond ik vermoeiend. Ik heb moeten ervaren dat wandelen op dit moment niet zo bij mij past. Ik ben pijnlijk geconfronteerd met de toenemende beperkingen van het ouder worden. Jouw rol vond ik prima. Ik heb je als enthousiast ervaren.

Ervaring 1 november 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Met veel plezier kijk ik terug op onze wandelweek. Het wandelen heeft mij tot rust gebracht, een gevoel van vrijheid gegeven.
Ik vond het heel prettig om de wandeldag met een dagopening te beginnen. De kring in de kerk gaf een prettig gevoel, min of meer een eenheid, terwijl iedereen als individu aanwezig was.
Jouw rol in het geheel vond ik prettig.

Marijn, ik heb werkelijk genoten, heb best wel een gevoel van: “yes, ik heb het gehaald!” Ik ben enthousiast en ga zeker de volgende keer weer mee in dit avontuur. Ik vond dat iedereen met respect met elkaar omging en dat vind ik erg belangrijk. De verstilling van het wandelen in de natuur en het stil staan bij mijzelf. Hartelijk bedankt!

Ervaring 27 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Het was heerlijk om weer terug te zijn. Jij deed het goed. Niet te veel op de voorgrond.

Ervaring 26 oktober 2006:

Het was heerlijk om met iemand door het bos te lopen die ruimte geeft om vrij te kunnen praten.
Ik ging met enige aarzeling: Ik ga met een wild vreemde vent een halve dag het bos in en vervolgens doe ik dat met de bedoeling om heel persoonlijke dingen van mezelf bloot te leggen.
Toen ik eenmaal de afspraak gemaakt had sloeg de twijfel toe. Is dit wel verstandig?
Het hoeft dus niet altijd verstandig te zijn. Mijn eerste gevoel was goed. Het e-mail contact vooraf ging gemakkelijk en gelijk bij de ontmoeting voelde het goed. Marijn wist gelijk vertrouwen te geven en was zelf heel open. De combinatie van buiten in beweging zijn en de ruimte voor een goed gesprek heeft me goed gedaan. Marijn gaf op de juiste momenten richting aan het gesprek.
Onderweg naar huis had ik een goed gevoel over de wandeling, hoewel ik mijn benen wel voelde.
Het eerste wat in me op kwam was: ik wil een nieuwe afspraak maken, dit heeft nog een vervolg nodig. Voor dit moment is er genoeg aan de orde geweest en voel ik me er tevreden mee en toch voel ik dat ik nog een paar stappen verder kan.
Ik was het gesprek open in gegaan, dus geen vooraf gestelde vraag en het liep van zelf. Ik verwacht dat er beetje bij beetje wel weer flarden gesprek boven komen, die me dan vanzelf een stukje verder helpen op mijn weg.

Ervaring 23 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Wandelen brengt je terug bij de natuur en geeft je gelegenheid zaken te overdenken Ik ben weer fris en monter thuisgekomen.

Ervaring 17 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Fijne dagen van rust, ruimte, ontspanning door inspanning en de mogelijkheid tot nadere overdenkingen; bezinning. Het heeft me enige innerlijke rust en ruimte gegeven en iets moois om naar terug te kijken.

Ervaring 16 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Even boompje wisselen! Alsnog bedankt voor de organisatie naar en in Collevecchio! Ik heb me er goed bij gevoeld en volgens mij de hele bubs. En dan nu de herfst: “verras ons met je kleuren, je mystiek en met je sfeer, paddestoelen, najaarsstormen, herfst, seizoen van ‘t hondenweer”. Sjaloom en genieten maar!

Ervaring 13 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Wandelend langs de paden,
voel ik de wind langs me gaan,
laat ik mijn gedachten zachtjes met de wind mee gaan.
Wat een uitzicht, in de verte het geblaf van een hond,
is zo vertrouwd op de achtergrond.
Wolken drijven af en aan
laat ik mijn gedachten zachtjes met de wind mee gaan,
even blijf ik rustig stil staan, kijk om me heen.
Geeft me weer ‘n nieuw leven,
kan ik de wereld weer aan.
Wandelend langs de paden maar niet alleen,
ook God liep met me mee
vele voetstappen hoor ik gaan die van iedereen.
wandelend langs de paden de ziel gaat mee.
Prachtig zo,
in Collevecchio!

Mariet.L.

Ervaring 12 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio)

Ik kijk met veel plezier terug op onze wandelweek in Collevecchio. Het betekende voor mij ontspanning, die ik wqeer nodig had om mezelf op te laden.
De dagopening maakt de geest vrij, en versterkt op een andere manier het groepsproces. Het geeft verstilling. Je krijgt voer mee voor onderweg. Het is aan jezelf of je er wel of niet mee bezig gaat op die dag.
Je was onze grote steun en toeverlaat, degene die alles tot de puntjes regelde. Ik heb niet alles meegekregen, maar wel moeten merken, dat er meer gebeurde dan ik heb waargenomen.

Ervaring 12 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio)

Het wandelen was voor mij ruimte scheppend, verbredend en verdiepend, vredig en ontspannen. Door het wandelen heb ik me (nog) meer stilte en leegte eigen gemaakt.
Ik vond het groepsvormend om met stilte te beginnen. De haast gaat uit mijn hoofd zodat de ziel te voet kan gaan.
Je was voldoende sturend aanwezig, maar het voelde toch vrij.

Ervaring 12 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio)

Ik heb onze wandeldagen als zeer goed ervaren. Ik had de ruimte om voor op te lopen en de laatste dag hekken sluiter te zijn. Af een toe met iemand serieus gesproken wat ook verfrissend was.
Het was heel goed om met een dagopening te beginnen. Je begint de dag om stil te staan over waar het werkelijk om gaat. Je mediteert of bidt een gebed. Het geeft rust en energie.
Het centrale symbool: de oude olijfboom met de frisse takken en de kaars(en), vond ik zeer sprekend. Ook wanneer je zit in een kring doet iedereen even veel mee. Wij zijn met z’n allen gericht op hetzelfde doel.
Jij hebt het heel goed gedaan. Je hebt veel geregeld, maar was niet opdringerig aanwezig.

Ervaring 9 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Het afgelegde pad rijpt mijn gaan en staan op het moment.

Ervaring 5 oktober 2006 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Ik voel me helemaal opgeladen.

Ervaring 27 september 2006:

Ben gaan inzien dat ik in het leven op zoek ben naar hoe zo snel een efficient mogelijk van A naar B te komen. Hierbij ga ik voorbij aan wat ik onderweg allemaal tegen kom. Hoe kan ik leren genieten van het onderweg zijn, hoe kan ik leren om oog te hebben voor het proces. Een misschien nog veel belangrijker vraag is:”Moet ik wel weg van punt A en waarom wil ik daar weg.” Is het niet tijd om dingen gewoon te accepteren zoals ze zijn, te leven in het hier en nu van vandaag?

Onderweg houden we een mooie theoretische uiteenzetting over het geven en ontvangen van feedback. Later in de dag wordt het heel concreet toegepast en schrik ik van wat het met me doet. Een les die ik niet snel zal vergeten.

Ervaring 21 september 2006:

Bedankt voor je eerlijkheid en openheid dat doet wel zeer maar wordt van mijn kant ook gewaardeerd. Een harde les waar ik wel wat mee kan.

Ervaring 3 september 2006:

De onwennigheid van het eerste stukje lopen verdween al snel toen jij jezelf voorstelde. Dat maakte meteen duidelijk met wie ik op stap ging en jouw verhaal deed meteen voelen dat ik met iemand zou gaan lopen die zelf de zweepslagen van het leven wel had ondervonden.
Wat door jouw verhaal vooral in mij geraakt werd, was jouw kennen en doorvoeld hebben van wat eenzaamheid is. Die worsteling sprak mij aan. De zo pijnlijk ervaring van het wezenlijk alleen zijn in het leven, die kende jij en dat hielp mij om mezelf open te stellen. Jouw eigen kwetsbare opstelling was tegelijk zo krachtig.

Ervaring 3 september 2006:

We wandelden in een vertrouwelijke sfeer. Ik heb heel wat verteld. Later dacht ik ook wel even:”had ik dat allemaal moeten vertellen?” Toch is het ook oké om mezelf in allerlei facetten te laten zien. Zoals wel vaker hoorde ik van ook jou terug dat ik wel de neiging heb om mezelf te veroordelen. Dat helpt om milder te zijn naar mezelf. Ik ben als het ware weer wakker geworden doordat jij mij erop attendeerde.
Het was prettig om in een zo’n ontspannen sfeer zo “naakt”te kunnen zijn. Opademen in de ontmoeting en in de natuur. Natuur-lijk, open-lijk en met humor aan de wandel. Een prima werk-vorm om te ontmoeten voor mij.

Ervaring 3 september 2006:

Het heeft mij wel een bepaalde rust gegeven om niet te denken dat ik moet kiezen.

Ervaring 1 september 2006:

Wandeling van twee augustus Wat me het meest geraakt heeft, is de synchroniteit tussen binnen en buiten, tussen ons gesprek en de omgeving waarin we liepen. Ik had een vraag, een spirituele vraag, die ik voor mezelf had gehouden. Het leek niet passend die vraag als thema in te brengen, hij was te kwetsbaar. Maar toen we over een smal mountainbikepad liepen, kwam de vraag als vanzelf naar boven. Achter je lopend in de regen en door de modder, met takken zwiepend in mijn gezicht, werd de vraag in woorden geformuleerd en het antwoord geboren. Een bijzondere ervaring, die me zeker inspireert in mijn zoeken naar spiritueel delen met anderen. Dank je wel.

Ervaring 14 augustus 2006:

Het is eng na al die jaren weer woorden te geven aan religieuze gevoelens. Zo was het tijdens onze wandeling ook. Er over praten gaat nog wel, maar er vanuit praten lukt niet echt. Ik heb dan ook het idee dat ik het behoorlijk een hoofd-aangelegenheid heb laten zijn. Maar er was een moment dat mijn hart in een onbewaakt ogenblik toch geraakt kon worden en waarbij ik toch een van die verloren draadjes van 5 jaar geleden weer terug vond. Ik weet alleen niet of het gaat lukken dat onder woorden te brengen.
Jij vroeg of ik me tegenover een wildvreemde gelovig zou noemen en na mijn ‘ja’ en ‘maar’ zei ik dat de vraag “Wat geloof je dan?” lastiger te beantwoorden zou zijn. Uiteraard stel jij prompt die vraag … Er schoten wat woorden door me heen die 5 jaar geleden zouden kloppen, maar waarvan ik niet weet of dat nu nog is wat ik bedoel, wat ik voel … En toen was er even een moment dat me weer liet voelen wat ‘geloven’ voor mij is, nl veel meer een gevoel of manier van zijn dan een opsomming van dit geloof ik wel en dat geloof ik niet. Een gevoel van klein, open en kwetsbaar zijn. Klein in verhouding tot de stoere sterke kant die ik naar buiten laat zien, klein als eenvoudige mens in deze grote wereld, maar vooral klein tegenover ‘God’ of iets wat ik zo benoem. Dat weer heel even te mogen voelen maakte me blij en stil, was er ook wat beduusd door. Ik ben de laatste tijd zo erg mijn sterke stoere strijdbare ik, dat het contrast daarmee wel erg groot is. De poging het onder woorden te brengen maakte dat het minder voelbaar werd, maar mij viel op dat vanaf dat moment ons wandeltempo vertraagde. Het klonk door in het ritme van onze (of in ieder geval mijn) voetstappen, waarmee bewezen lijkt dat de ziel inderdaad te voet gaat ;-)
Weet niet of je het een beetje kunt volgen en misschien doet dat er ook niet toe, voor mij is de boodschap duidelijk dat weer klein, open en kwetsbaar durven zijn nodig is om de pelgrimstocht weer in mijn hart te kunnen vervolgen. Dat weer even te voelen maakt in ieder geval duidelijk dat dat is wat ik wil, maar om het weer te durven en te kunnen vraagt vast nog enige oefening. En misschien ook nog enige wandeling … Na al het fietsen van de laatste tijd is het in ieder geval heerlijk nu weer te voet te kunnen gaan. Ik vond het wel wat hebben dat onze wandeling in de stromende regen begon; en dat we vanuit Bunnik de stroom een stuk verder volgden dan ik gewend was is heel toepasselijk, want de weg gaat ook verder … 
Het is maar één moment van de wandeling dat ik beschrijf, het geeft voor mij de essentie weer. Verder was er al een hoop in beweging gezet door onze mailtjes vooraf en gaat de beweging zeker door na onze wandeling. Na alles wat we over toeval hebben gezegd, geloof ik echt dat jouw eerste mailtje mij op precies het goede moment is toegevallen en die spreuk “Toeval is de schuilnaam van God” is in deze context een hele mooie.


Ervaring 4 augustus 2006:

Na het laatste nieuws over mijn afkomst ging de behoefte om te wandelen met jou niet uit mijn systeem. Waarom met jou? Nou, met jou had ik al goede ervaringen. Het biedt ruimte als je ook wat over jezelf vertelt. Je bent dan niet de hulpverlener, maar een herder. Hulpverleners kun je overal huren van 8-5, en die zoek ik niet. Maar gelukkig heeft God enkele zeer goede mensen op mijn pad gebracht om zijn boodschap te verduidelijken en om te beseffen, dat Hij bij me is.
Rationeel en emotioneel had ik de boodschap over mijn afkomst al een plaats gegeven. Maar ik wilde ook zo graag op zielsniveau de hoognodige rust en inzicht krijgen. Vooraf had ik geen idee, hoe de wandeling en het gesprek zou gaan. Het is ook niet zomaar iets wat je meteen op tafel gooit en ik wilde jou enigszins met zorg mijn verhaal vertellen. Lopende weg werd ik een waterval om misschien ,,onbewust,, de weg te vinden. En tòch was al het andere een soort inleiding. Eigenlijk wilde ik van jou weten, wat Onze Lieve Heer bedoelt met alles wat op mijn pad komt. Waarom zo moeizaam? Maar ja, jij bent Marijn en geen telefoonverbinding. Ik besef nu dat in de stilte het antwoord kan liggen. Ik krijg ook wel antwoorden vanuit mezelf. Zelfs nu terwijl ik typ. Het besef, dat ik een uniek, zelfstandig mens ben. Ik heb alles gekregen om me zelfstandig te ontwikkelen en dat ik een plaats heb, zomaar gekregen, niet zomaar maar mèt een boodschap. En ik denk dat ik in liefde gezonden ben door mijn God. Feitelijk gezien ben ik een liefdesbaby, maar ik ben niet met liefde verwelkomd.Ik ben ook niet door mijn ouders met liefde grootgebracht.
Nu na de 55 jaren gewerkt hebbend aan mezelf, is de puurheid van de oorspronkelijke liefde herontdekt en die wil ik graag behouden!!!!!!! Het is ook dàt gevoel, dat zo kleintjes nog is, dat ik met het uitspreken meer en meer wil bevestigen. Doen inleven. En daarom wilde ik met jou lopen en lopend filosoferen. En tòch hebben de schaopkes wel degelijk een rol naast de herder. Ze liepen zo rustig in de wei, ze tolereerden, nee misschien was die ene gevlekte wel gewoon één van hen. Ook daar ligt een boodschap. Ik ben niet meer, niet minder, maar gewoon één van hen. Zoals de schaopkes zich veilig voelen, hoop ik me meer veilig te voelen met mijn herder. Bij mijn herdersknecht en bij mijn grote Herder. Als je weet dat de herder er is, dan kan de behoefte om begeleid te worden afnemen. Ik kan er elk opvoedkundig boek op na slaan en iedere psychiater zal het bevestigen, dat zonder basisveiligheid een mens niet goed functioneert en dat heeft me altijd bang en klein gehouden. Ik vind het ook nu nog heel triest, dat het zoveel pijnlijke jaren zijn geweest. Maar op de momenten dat ik de bescherming en liefde van Mijn God voel, voel ik me ontzettend rijk. Rijker dan door geld ooit kan worden gevoeld. Ik heb van de oorspronkelijke liefde heel bewust kunnen proeven en het zal tijd kosten om het vertrouwen te laten groeien. Het vertrouwen dat mijn God altijd om me heen is. Soms dichterbij en soms wat verder weg. Nù weet ik dat Hij dat niet doet om me te pesten, maar om het vertrouwen in mezelf te doen groeien. Maar ik ben nogal eens laks en lui. Ik hoop dat ik in de toekomst niet zo lang stil zal staan bij een wegwijzer. In deze periode sta ik a.h.w. op een kruispunt, maar de wegbewijzering ontbreekt. Het is stil en ik ben zoekend naar antwoorden, zoekend naar het welkome, zoekend naar een uitgestoken hand. De oude valkuilen van angsten liggen op de loer en ik probeer kalm te blijven.
Als ik teruglees komt Liefde steeds terug. God,s liefde, mijn liefde, mijn liefde,s. Ik hoop meer uit liefde te kunnen geven en ontvangen, zodat ik niet meer zo hol ben.
En alles heeft zijn tijd nodig.

Ervaring 14 juli 2006:

We gingen open de wandeling in, mijn vragen van toen waren er al niet meer, althans niet in die vorm. Het een en ander is mij wel zeer duidelijk geworden.
Gedurende mij leven waar in ik een spiritueel pad in gegaan ben, is er veel veranderd gedurende de jaren. En wat bleek nu tijdens de wandeling??? Dat had ik zelf niet eens zo in de gaten. Omdat ik er zelf dus midden in zit. Als middelpunt beweegt het leven om je heen en zelf had ik dat niet zo gezien dat het zo is.
Het was een wandeling van bevestigingen en eye openers.
Marijn vertelde iets wat me raakte, al toen we nog geen 15 minuten aan het wandelen waren. Ik wist er alleen geen raad mee, ik kon het niet rijmen. Wat is dat dan…
Later in de middag na zo’n 5 uur viel het kwartje bij mij.
In een gesprek zei Marijn zo iets als “thuis komen bij je zelf”, en ging verder in het gesprek. Er viel plots een lange periode van stilte. Daar gebeurde iets.
We hadden het al gehad over, alleen zijn zo heerlijk kan zijn, niet alleen mediteren en in stilte zijn, maar ook gewoon zijn, niets doen, niet luisteren en bezig zijn, maar gewoon “bij je zelf zijn”.
Ja, THUIS KOMEN BIJ JEZELF. Heerlijk toch. Zeker als dat ook zo voelt. Je kunt er soms niet omheen, als je dan weet dat het ook niet hoeft is het helemaal een fijn gevoel.
Was ik daar soms voor op de vlucht? En gaf dat de onrust? Het voelde wel zo.
Wat simpel en eenvoudig is het soms, maar ja.
Een ander issue wat speelde was: wat moet ik, mag ik, kan ik, met spiritualiteit en goddelijk bewustzijn. Ook dat werd helderder. Niets!
Gewoon zijn wie je bent.
Dan komt de rest vanzelf, wel “hart” werken. Maar hard werken kende ik nog van voorheen.
Marijn bedankt, ik wist niet dat deze wandeling zo verhelderend zou ZIJN. Het heeft mijn bewustzijn weer geprikkeld.

Ervaring 13 juli 2006:

Er was volop ruimte om rustig door te praten wat me bezig hield, alles wat gezegd kon worden is gezegd, wat echt van belang was bleef over, op basis daarvan heb ik mijn beslissing kunnen nemen.

Ervaring 17 juni 2006:

Op een nieuwe manier “naar binnen kijken”. Moeilijk, maar bovenal een voorrecht om gehoorzaam te zijn aan het pad van innerlijke verdieping en verandering. Helemaal wanneer er een medeziel is die naast je staat, en die waardevolle richtingaanwijzers en/of uitnodigingen op je pad plaatst, op zo’n manier dat je helemaal zelf jouw unieke ontdekkingstocht kunt meemaken. Het draagt (onder andere) bij aan de volwassenwording. Spiritueel en emotioneel, zo heb ik mogen beleven.

In zeer korte tijd zijn veel thema’s en persoonlijke knelpunten in mijn leven aan de orde geweest. Soms had ik het gevoel dat het allemaal wel heel erg snel of té snel ging. Maar telkens wanneer ik de overgave wat dit aangaat beoefende, bleek dat het goed was zo. Bleek dat ik keer op keer moest afleren mijn leven onder controle te willen houden…(onbewust) voor God – Degene die heel het leven draagt, de alfa en de omega – te willen spelen als het ware.

Van tevoren dacht ik: “Als ik de 7 sessies met Marijn doorlopen heb, dan kan ik vast mijn beslissing nemen, ben ik vast een héél stuk verder, en is mij vast zo veel meer, zo niet alles, duidelijk.” En ja, ik ben enorm gegroeid (vind ik wel) via de gesprekken met Marijn, en ja, ik heb meer geestelijke bagage meegekregen om nieuwe keuzes te kunnen maken en mijn weg in grotere vrijheid en vrede te vervolgen dan voorheen het geval was. (N.B. Niet zelden door het legen van mijn rugzak.) Maar nee, naar een te bereiken eindpunt of -toestand, naar zekerheden, naar een vast station “toewijding aan God” e.d. , moet ik niet verlangen. Dat blijf ik altijd maar doen, merk ik. Echter, zo werkt het leven niet, heb ik opnieuw mogen leren. Het nu, is eeuwig, en in het nu, is alles aanwezig. Waar ik ook ben. In welke situatie dan ook. Tenminste, in het geval een mens (ik) de binding met God persoonlijk blijf(t) aangaan. Telkens weer als een nieuw avontuur. Zo keert opnieuw het punt “loslaten” terug. Rugzak legen, en loslaten. Bij de bron mag het gaan om: Geloven in mijzelf en in mijn Maker, de openstelling voor Zijn scheppende geest, en het meegaan met wat ik daarin ervaar als komend van mijn Vader. …Ik, als enkeling, maar tegelijkertijd diep verbonden met alle mensen…
Kan een mens mooier onderweg zijn???

Oh…wat heb ik veel moeten afleren! En wat moet ik nog dagelijks mega-veel afleren. Dat heb ik ook geleerd via de ontmoetingen met Marijn. Ik mag leren stil en geduldig te zijn, te wachten, de stemmen in mij, waaronder die van het kind, recht van spreken leren geven …zonder deze vervolgens direct weer te ontkrachten of juist heilig te verklaren. De dingen laten zijn zoals ze zijn. De dingen in het juiste perspectief zien. Een kunst. Een blijvend
leerproces. Veel heeft met vertrouwen te maken. Godsvertrouwen is iets wat ik door Marijn heen op een bijzonder levendige wijze (in zijn persoon zelf) heb mogen ontmoeten. Iets wat mij van binnen diep heeft aangeraakt. En iets wat mij merkbaar meer rust heeft gegeven.
“De weg die je met God gaat, ga je altijd alleen.”, zei Marijn tijdens onze afsluitende wandeling. Ik zie nu: Je mag als individu bestaan voor God. Ja, je mag als kostbaar kind van Hem je unieke plek innemen ergens binnen Zijn prachtige speelveld. Marijn heeft mij geholpen bij deze waarheid terug te komen. Hij heeft mij teruggeworpen op mezelf, en mij mijzelf, en mijn relatie met God, op een nieuwe manier laten ervaren. Los van enig voorschrift van buiten. Dat raakt voor mij aan (innerlijke) vrijheid. De grootste vrijheid, van waaruit liefde, en alle goede geschenken van de Geest, kunnen in-, door- en uitstromen.

Het is van essentieel belang wie je begeleidt, en hoe je begeleidt wordt. Daarbij staat en valt een hoop. Wat zeg ik in dit geval in relatie tot Marijn? Hij als mens (voor alles), en zijn coaching-stijl, zijn voor mij geweldig inspirerend geweest. En alles wat de ander (Marijn in dit geval) belichaamt / draagt wat waardevol is in Zijn ogen, kan op een heel directe,
zuivere manier doorwerken, zo heb ik ook gemerkt. Bijvoorbeeld: Wanneer ik innerlijke vrede in de ander ontmoet, helpt dat mij terug te keren naar mijn ‘eigen’ innerlijke vrede. Enzovoort. Dit is voor mij ook iets heel wezenlijks geweest aangaande mijn doorlopen proces in samenwerking met Marijn. Marijn was er, stond er, in Kracht, daar waar ik worstelde en af en toe (in de beginfase) bijna ten onder ging aan mijn eigen strijd voor zelfhandhaving. Het heeft gemaakt dat ik me kon optrekken aan Iets onnoembaars…. en opnieuw contact kon leren maken met de levenskracht in mezelf, en met de draagkrachten en groeipulsen die ontstaan in de communicatie met God. De gehele gespreksinbreng van de kant van Marijn, zijn
vragen, opmerkingen en opdrachten, maar evenzeer zijn meditatieve, bezinnende teksten, psalmverzen ter introductie of ter afronding van een sessie, heeft daarnaast een vergelijkbaar belangrijke rol gepeeld. Hetzelfde geldt voor alle persoonlijke non-verbale communicatie die kwam van Marijns zijde.

Ervaring 14 mei 2006:

Kunst om gelukkig ouder te worden!
Elk jaar vieren wij onze verjaardag omdat wij weer een jaar langer op deze aardbol mogen zijn. In het proces van ouder worden, raakt onze “rugzak” steeds voller. Het kunnen positieve levenservaringen zijn, maar ook loodzware ervaringen. Ook dit gewicht moeten wij in onze rugzak mee torsen. Je kan er innerlijk aan groeien, maar als het een loden last wordt, belemmert het je bij het lopen (“het dagelijks functioneren”). Je probeert dan die zware dingen uit je rugzak weg te gooien. Maar dat is niet zo eenvoudig. Zware waardeloze dingen gooi je weg. Maar meer symbolisch gezien is een fles water ook zwaar. Naarmate je die leegdrinkt, wordt de fles steeds lichter. De kunst is, hoe drink je je ervaringen op. Immers de verzadigingspunt kan bereikt worden. Maar water is onontbeerlijk nodig om in leven te blijven. Slecht of vergiftigd water is niet goed voor je gezondheid. Het moet gezuiverd worden. Vreemd genoeg hebben wij die levenservaringen nodig om wijzer te worden. Het is een proces. Hoe zorg je ervoor dat het water goed blijft? Hoe hou je dat water dan goed? Waar vul je je fles met fris, gezond en nieuw water? De fles met water kan zwaar zijn om te dragen maar…..tijdens het lopen lest het je dorst. En…. voel je je beter. Dingen die op je pad komen, ervaar je gewoon en eventueel pak je ze op en stop ze in je rugzak, omdat je ze gewoon mooi vindt. Marijn deed dit tijdens de wandeling ook. Dat gebeurde symbolisch door de woorden die hij mij meegaf, maar ook letterlijk door de mooie takken en het groen dat hij mij aanreikte. Ik stopte het in mijn rugzak en bewaarde het zorgvuldig om het mee naar huis te nemen. Dank je wel Marijn.

Ervaring 29 april 2006:

Ik loop rond (strompel) als een oud vrouwtje door het huis. Maar… met een goed gevoel in mijn lijf. Jij gaf mij energie en inzichten. Dankbaar besef ik dat ik “een geestelijk verrijkingscadeautje” heb gekregen. Zelfs het weer was perfect.

Ervaring 10 april 2006:

Een dag waarin niet veel leek te gebeuren tot dat die voorbij was..!

Ervaring 26 maart 2006:

Ik ben je ontzettend dankbaar want je hebt mij enorm geïnspireerd.

Ervaring 21 maart 2006:

Ik voel me veilig bij je, het al wandelend spreken terwijl we daar in de mooi natuur zijn is heerlijk, ik vind het fijn dat het spreken over religie een heel organisch onderdeel is van het gesprek, je stelt goeie vragen, na ja kortom: ik ben heel blij dat ik je “gevonden” heb.

Ervaring 21 maart 2006:

Ik was en ben heel enthousiast over onze wandeling van vorige week.

Ervaring 2 maart 2006:

Het was een heerlijke dag. Het woord “de weg” komt in de psalmen heel veel voor, ga ik eens uitzoeken. “Uw woord is een lamp voor mijn voeten, een licht op mijn pad.” Vlak voor mijn voeten schijnt Gods licht op mijn pad, dus niet te ver vooruit kijken. Dit vers zing ik dikwijls terwijl ik loop, gaandeweg (!) ga je het vanzelf uitdiepen.

Ervaring 24 februari 2006:

Het was een zeer aangenaam gesprek, ik geniet er nog van, temeer omdat er hier weinig of geen kans is voor een diepgaand gesprek. Daarom was ik wel een erge waterval. Het gesprek heb ik als een weldadige regen van zegeningen ervaren.

Ervaring 6 januari 2006:

Met 20 km in de benen wordt de tred letterlijk lichter en dat niet alleen omdat de thermoskan inmiddels leeg is en het brood op. Nee, gewoon omdat het goed is om dingen waar ik al jaren mee rondloop eens hardop uit te spreken. Het is soms schrikken wanneer je jezelf het hardop hoort zeggen maar geeft ook ruimte wanneer je er samen over gaat nadenken. Wordt zeker vervolgd!

Wandelervaringen van deelnemers aan de workshop “De ziel gaat te voet” op het Algemeen Kapittel van de Franciscaanse Beweging 19 november 2005:

• De weg dat is de reden waarom ik lopen moet. Het doel kan me niet schelen. Ik moet gaan voet voor voet.
• Met mijn hart zien… mijn ziel vinden.
• Wie loopt, ziet “alles” anders.
• Als ik loop, zie ik de “kathedraal” van de schepping.
• Stap voor stap word je ontkoppeld van de techniek en weer mens.

Ervaring 8 november 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevechio):

Ik ben losgekomen en in beweging gebracht. Ik ben opnieuw bevestigd in mijn vermoeden dat wandelen bij mij hoort. Door te wandelen ontstaat bij mij een ruimte voor spiritualiteit en existentieel geloof.

Ervaring 3 november 2005 (naar aanleiding van het in drie etappes lopen van het Peellandpad):

Wandelen voor mij betekent los laten van de dagelijkse realiteit. En daarmee stappen in een cadans van je voortbewegen met als enige doel de plek waar je die nacht wil overnachten of het eindpunt. Het wandelen vormt voor mij het vinden van een innerlijke rust, die in het dagelijkse leven gebonden is aan de spaarzame momenten van rust vinden bij en in jezelf. Op de momenten dat je je niet met andere bezigheden en verplichtingen moet onderhouden. Daarom is wandelen ook een niet moeten, zij is meer gebonden aan het willen. Ik (Wij) wil(len) vanavond op die plek zijn. Wandelen is voor mij ook gebonden aan het met elkaar oplopen. Samen delen, uitwisselen, attenderen, en stil zijn. Het vormt dan ook een vreemde compilatie, praten en zwijgen, soms het praten beperken tot minimale opmerkingen. Die stiltemomenten geven mij de ruimte om mijn gedachten te ordenen, te schonen en hen los te laten. Dit vormt een opgang tot het kunnen genieten van de natuur. De geuren van voorjaar en herfst, de subtiele geuren van bloeiende bloemen, de paddestoelen of het vallende verkleurende blad. De drie tweedaagse wandelingen maken ook voor mij duidelijk hoe belangrijk het is om met iemand onderweg te zijn, luisterend, pratend, horend, en elkaar uitdagend. Maar steeds weer in dialoog met elkaar bezig. Deze gesprekken onderken n en zich door de laagvlaktes en hoge pieken, zij raken gevoelens en soms emoties. Hoewel bij het laatste ik eerlijk moet zijn, dat het tonen van emoties niet één van mijn sterkste kanten is.

Ervaring 1 november 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Eindelijk weer een leeg hoofd.

Ervaring 28 oktober 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Wandelen heeft mij verwonderd doen staan over mijn eigen energie en flexibiliteit.

Ervaring 26 oktober 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Wandelen, daar was het in deze als verspiedermissie aangekondigde week om begonnen. Wat een weldaad! Met elke stap in het weidse, zonovergoten landschap schud ik weer een paar kreukels, frommels, fronsen, rimpels, moeten, ezelsoren en valse vouwen van me af. Ook de al wandelend gegunde blikken in het levenslandschap van wandelgenoten en mezelf maken de tochten tot iets echt gezamenlijks. De mix lang/kort, stijgen/dalen/ lopen/rusten, verhard/onverhard, samen/alleen, ik vond het optimaal.

Ervaring 21 oktober 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Het wandelen heeft energie en een beter zelfbeeld gegeven. Wandelen biedt ruimte om te ontmoeten.

Ervaring 15 oktober 2005 (naar aanleiding van wandelweek in Collevecchio):

Ik ben van binnen en van buiten opgepoetst.

Ervaring 23 augustus 2005:

Onze wandeltochten blijven verrassen. Het gesprek rond mijn probleem heeft mij wel degelijk geholpen. Achteraf gezien vond ik het wel een zwaar verhaal, maar ik ben blij dat ik het je heb kunnen vertellen. Bij mij is er weer en meer ruimte ontstaan. Dankzij ons gesprek en jouw zeer nuchtere en duidelijke reactie gehoord te hebben, is bij mij meer creativiteit vrij gekomen om met het probleem om te gaan.

Ervaring 30 juli 2005:

Over de twee dagen wil ik je in ieder geval bedanken voor je begeleiding, heerlijk om zo door onverwacht door Nederland te lopen, op zoek te gaat naar een bron in je leven, gelukkig mocht ik leren dat het niet een modderige bedoeling is, het is altijd een bron die stroomt, altijd een bron die leven brengt, altijd een bron die blijft trekken. Natuurlijk net als Jona heb ik soms geen zin om achter die bron aan te gaan, denk ik het zelf wel te weten, denk ik zelf wel de weg te weten, maar op de een of andere manier trekt er iets, vraagt er iemand, loopt er iemand even mee, ontmoet je een mens, zoals die gehandicapte jongen die elke dag op de route van de vierdaagse te vinden was samen met zijn ouders met een bord “jullie zijn keigoed”, neen, hij was keigoed om daar elke dag weer te zitten en telkens werd hij begroet, werd er gezwaaid, kwam er even iemand naar hem toe, die jongen, die ouders waren de kanjers van de dagen, wij liepen er alleen maar langs, maar hij zat daar en gaf ons de kracht om door te lopen. Een levensbron is blijkbaar niet zo moeilijk te vinden.

Ervaring 23 juni 2005:

Ja , Ik had zoveel vragen, zoveel gevoelens, zoveel belevenissen. Hoe kan ik hier mee omgaan? Dit deed me besluiten om eens met Marijn te wandelen. Hij is een echte reisgenoot. Hij deelt veel. Maar ook een groot voordeel om met hem te wandelen is, dat hij luistert en meedenkt. Hij antwoordt niet voor jou, maar laat je zelf antwoord geven. Ik kreeg mijn bespiegeling terug. Al pratend kwamen we op situaties van het leven die ik met God verbind. Ja, Zijn grootsheid. Hij laat me zien, dat Hij er is, in vele gedaanten. Steeds weer die wisselwerking. Donker – licht. Dat is wat voor mij “leven” zo boeiend, teer en kwetsbaar maakt. Maar o, zo waardevol. Waar ik van overstroom in mijn gedachten en wil delen. Maar de woorden niet kan vinden. Naar zuiverheid. Wat me boeide in ons gesprek is dat je weet dat de Ander er is en dat je niet weet hoe je dat aan de ander duidelijk maakt. En past daar dan voor mij een ander/partner bij? Of is het in stilte voor mezelf? Marijn: Het was goed om levensvragen met jou te delen. Jouw zorgvuldige manier van omgang laat mensen in hun waarde. Het werkt openend en laat me nadenken. Dank hiervoor.

Ervaring 12 juni 2005:

Het was een goede en mooie wandeling gisteren, vond ik. Ik heb daar reuze van genoten. De “wandeltocht als levensverhaal” gaat verder. Het leuke met deze beweging is dat zij nooit stil staat. Je komt gaandeweg voortdurend nieuwe dimensies en verdiepende aspecten in relatie tot anderen in jezelf tegen.

Ervaring 10 juni 2005:

Wandelen met jou (Marijn) betekent voor mij een verademing in het aanvaarden van mijn eigen geloofsbeeld. Waar ik net zo goed een christen had kunnen ontmoeten die zich vastklampt aan opgelegde dogma’s ben jij alles behalve dat. Het gaf mij heel veel ruimte. Deze vrijheid maakte dat ik open en bloot durfde te spreken over mijn persoonlijke en emotionele tocht in en met G’d. Het heeft mij geraakt dat wij veel overeenkomsten zagen in het beleven van G’d, de weg en het leven. Ik heb in jou een bijzondere man ontmoet die mijn religieus debat helpt loslaten door simpelweg jezelf er in te tonen en te aanvaarden wie ik er in ben…
Mijn conflict en gevecht met mijn geloven is zeer persoonlijk, intens, staat midden in het leven en gaat soms gepaard met grote emoties. Angst, maar ook het zien, zien en nog eens zien van het lijden van mijzelf en onze medemens is niet altijd even makkelijk aanvaardbaar. Waarmee ik onder anderen doel op mijn Bosnië ervaring.
Soms voel ik mij eenzaam omdat ik mij dan afvraag of ik dan werkelijk alleen sta in mijn mogelijk eigenzinnige relatie met G’d. Soms huil ik, en soms voel ik mij juist heel erg sterk in deze zeer persoonlijke, soms eenzame weg. Als er een les is die mij tot zover achter bleef, waren het wel de woorden die jij over jezelf uitsprak. Je vertelde mij namelijk dat je vriendschap had gesloten met je eenzame weg in het leven. Daarmee toonde jij mij een belangrijk beeld: ik kan mij nu zelfs voorstellen dat ik mogelijk alleen maar via de leegte, via de eenzaamheid, tot G’d kan komen. Wie weet ligt daar mijn sleutel tot ‘de poort van wedergeboorte’…
Moge het vertrouwen van mijn innerlijke kind in mij ontwaken…
Dank tot zover, ik hoop dat in een vervolg op onze eerste wandeling de geest weer over ons mag waren…

Reactie naar aanleiding van tweedaagse wandeling 1 en 2 juni 2005:

Wandelen
Stilte
Praten
Kiemen van leven
groeien
tot kennen, herkennen
en gekend worden.

Inspiratie ervaren
maakt inspirerend
geeft vertrouwen
en vrede
met jezelf,
de ander en de Ander

Buiten – gewoon wandelen
Geeft een reis naar binnen
En vergezichten op de toekomst.

Ik heb van de wandeling met Marijn genoten
En het heeft me weer op de voeten gezet
om verder te gaan op mijn weg.
En ze vervolgde haar weg met vreugde.
Dank je wel,
Wil

Ervaring 3 mei 2005:

Al met al was het even wennen. Toch lukte het me wel m’n verhaal te doen, en ook al sprak ik misschien te veel vanuit het hoofd, ik vond dat we snel tot de kern van de zaak kwamen Voor mij is dat het kennen van de ander en het gekend worden, en wat verder belangrijk bleek is het ‘’godsbeeld’’ wat ik heb.

Ervaring 3 mei 2005:

Het was bijzonder, zo’n wandeling en gesprek. Een diepgaand gesprek met een onbekende, ik vond het een fijne ervaring. Ik vind het geweldig wat je doet, het zonder financieel gewin aanbieden van je luisterend oor aan anderen. Ik denk dat daar veel behoefte aan is, ik heb je aandacht en interesse in ieder geval als prettig ervaren. Je kon snel aansluiten bij mijn verhaal en manier van communiceren. Ik vind dat je het goed doet. Ik zou meer van dit soort gesprekken willen voeren, ze misschien ook zelf willen aanbieden Waarschijnlijk wel vanuit een ander startpunt, ik ga daar eens over nadenken. Een aantal sleutels van het pelgrimeren hebben toch ook nog de revue gepasseerd zoals het ruimte geven aan de stilte tijdens het gesprek, het verstillen. Daarnaast natuurlijk jouw advies om los te laten en te vertragen. Mijn vraag is niet volledig beantwoord (waarom ik toch zo zoek en niet vindt), ik ben wel weer meer bewust geworden van de dingen die voor mij belangrijk zijn, en de weg van de zoektocht is daardoor versmald, dat is gunstig. Verder zal ik je advies ter harte nemen om niet te veel te willen en geduld te hebben.

Ervaring 11 april 2005:

Afgelopen donderdag in de bossen met jou was heel bijzonder. Er is iets gebeurd. De ruimte; het elkaar niet aan hoeven kijken tijdens onze gesprekken; jouw luisteren, niet oordelen en samenvatten; ons beider openheid… Dat alles heeft wat teweeg gebracht bij me. Mijn wens was een beetje dichter bij mijn waarheid komen, en die is uitgekomen. Dat stukje voelt heel persoonlijk en tegelijkertijd heel universeel. Jouw opmerking ‘dat kun je niet in de wereld vinden’ viel rechtstreeks diep in mijn hart en heeft een hoop in beroering gezet. Het raakt me nog steeds (dwz het is daar binnen nog niet uitgeroerd). Het voelt als pijn van afscheid, maar ook als zacht en liefdevol, en het brengt gedachtes teweeg als: dáár ligt mijn keuzemogelijkheid, telkens opnieuw: kies ik voor de wereld of kies ik voor God (klinkt als een sleutel). Ik draag sindsdien een kruisje… (een ander dan van die vriendin, maar dat is een bijzonder verhaal op zich) en dat helpt me iedere keer te herinneren aan die keuze. Ik heb het nodig; zo snel vergeet ik die keuzemogelijkheid en verlies ik mezelf in de wereld. Het weekend moest ik werken, en had ik het kruisje in mijn zak onder mijn uniformjasje. Af en toe voelde ik het, en dacht ik weer: ‘O ja; ik kan kiezen, niet vergeten’. Marijn, tot zover.…dank…dank… klein buiginkje Lieve groet en het ga je goed.

Ervaring 17 februari 2005:

Dat lopen, dat ga ik dus zeker meer doen… Misschien nog eens? Ik heb jou ervaren als heel open, ook voor pijnlijke momenten in je zoektocht. En gelukkig ook als iemand met veel gevoel voor humor. Wie weet waar onze volgende tocht ons naartoe brengt? Ik… wil je nogmaals bedanken voor de inspirerende middag met de voeten in de modder.

Ervaring 17 januari 2005:

Ik vond het echt een geweldige dag met jou. Ik heb heerlijk mijn verhaal aan jou kwijt gekund en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop een keer op een herhaling.

Ervaring 9 januari 2005:

Terugkijkend in de spiegel is er een grote vooruitgang. Hoe het is ontstaan zou ik nu niet kunnen zeggen, maar wel dat het noodzakelijk was en is en dat het mij goed heeft gedaan. Mijn persoonlijke spiritualiteit is gegroeid en vooral nieuwe nuances en aspecten zijn aan het licht gekomen. Hierdoor heb ik ook keuzes kunnen maken. Het wordt voor mij duidelijker welke richting ik op ga. Het wandelen met jou heeft mij verder geholpen en me op een juiste weg gezet en daarvoor ben ik jou bijzonder dankbaar.

Ervaring 7 januari 2005:

Alleen al de stap gezet te hebben om te lopen, met een geestelijk begeleider brengt me in een versnelling. In mij worden knopen ontward en ik loop door! … Graag wil ik later opnieuw eens genieten van jouw rustgevende aandacht!

Ervaring 6 juli 2004:

Wandelen maakt mij rustig en open (voor God) van binnen.
In het alledaagse leven word ik soms snel opgeslokt door werktaken, bezigheden e.d. in de aanpassing aan het (over het algemeen) gejaagde, individualistische bestaan in onze maatschappij, waardoor ik de innerlijke heelheid en vrede, en het besef van mijn verbondenheid met God en mensen, af en toe snel kan verliezen.
Wandelen, en vooral wandelen in de natuur, is voor mij dan een soort van uit-gaan uit de drukte, spanningen, geharrewar (zowel in als buiten mij), en tegelijkertijd een binnen-gaan in de grenzeloze Ruimte van Harmonie en Liefde – uit, van en met onze God. Het effect van wandelen op mij kan ik daarom in bepaalde opzichten vergelijken met gebed en meditatie.
Vaak staat het een voor mij ook niet los van het ander; in het (in stilte) wandelen praat ik vaak met God. Wandelen ontspant mij. Mijn lichaam, mijn geest. Juist in een ontspannen zijnstoestand ben ik ontvankelijk(er) voor de stromingen van de Geest. Wandelen helpt mij zo alles los te laten, en mijzelf alleen te richten op het (geestelijke) leven met God.
Het wandelen helpt mij zo perspectieven van ik-gerichtheid te ontstijgen, en plaats te maken voor ‘ik-Jij’ perspectieven (“Jij” als de ander / Ander).
Zo helpt wandelen mij mijn blik te verruimen, en te leven vanuit iets hogers dan het eigen ‘zelf’.

Ervaring 6 juli 2004:

Marijn, dank je wel voor jouw mens-zijn.
De wandeling met jou is voor mij een ware verrijking geweest.

Ervaring 15 april 2004:

Ik heb onze ontmoeting als ruim ervaren.
Je bood ruimte aan mij om mijn draai te vinden en mij tot jou te verhouden.
Je was openhartig wat mij uitnodigde dat ook te zijn.
Je liet het gesprek en onze omgang vanzelf ontstaan, wat ik heel prettig vond.

Ervaring 14 april 2004:

Ik probeer als ik wandel me heel bewust te zijn van het wandelen, en bij mij helpt het vaak wel om mijn looptempo te vertragen.
Dan raak ik meer op de grond. En dat is tegelijkertijd wat het me “oplevert”, contact met alles om me heen, me onderdeel voelen van het geheel, een sterk bewustzijn en rust die over me komt.
Me thuisvoelen bij mezelf en me gedragen voelen.
Bovenstaande is niet altijd even sterk maar dit is wel de kern.”

Ervaring 31 maart 2004:

Ik heb het leuk gevonden om je te ontmoeten,
een bijzondere ontmoeting eigenlijk om met iemand die je niet kent over zulke persoonlijke dingen van gedachten te wisselen.
Het was prettig om over dit onderwerp met je te kunnen praten, eindelijk eens iemand die kan begrijpen waar het over gaat, ook al blijft de ervaring een persoonlijke en vind ik het moeilijk om deze in woorden te vatten.
Wat ik ook leuk vond was de herkenning die ik soms had in je manier van kijken en ook de humor waarmee je de dingen soms benaderde.

Ervaring december 2003:

Wandelend blijven we samen op lopen,
ook als de een niet meteen reageert op wat de ander vraagt of zegt.
We blijven “dezelfde kant op gaan”.
Het gesprek wandelde gewoon in stilte met ons mee, bleef meebewegen.
Zo zou je in stilte samen zitten “nietsdoen voor gevorderden” kunnen noemen, en in stilte samen lopen de voorbereiding daarop; “nietsdoen voor beginners”.
Samen wandelen als leren leeglopen!

Ervaring december 2003:

Het landschap doet mee in het gesprek.
Zoals de zwemmende eenden en het “leren zwemmen” dat in ons gesprek opdook.
De omgeving kan beelden aanreiken om te kunnen zeggen wat je bedoelt of voelt.
Zoals het wonderlijke van de ervaring dat het waar is dat je komt waar je zijn wilt, door gewoon maar de bochten en kronkels in de weg te volgen zoals ze er liggen.
De weg die er al is en gewoon klaarligt! De weg weet de weg!